blackinwhite

boş

2011-10-04T21:42:00.000+03:00

ne kadar boşmuşsun meğer,
içini dolduran şeyleri görünce anladım..
boş
ve
herkese
aynı..

en çok seni bilmiyorum, biliyorum..

2011-10-01T19:56:00.002+03:00

Yazamıyor olmak değildi mesele. Gereksiz ayrıntılara takılmak gibiydi daha çok.
Takılınca yıpranmak gibi.
Hiçbir şeye yıllarca takılıp yıpranmadınız mı?
Ya da saniyeler yetmedi mi?
Yolda yürürken dikenli bir tele, bir gül ağacına bluzun takılıp sevimsiz bir delik açılması gibi.
Olmaması gereken zamanda ve yerde yıpranmadınız mı?
Ummadığınız şekilde?
Herşey herzaman yolundamıydı sizde?
Söyleyin, herşey mi tıkırındaydı, hep mi uyumluydu?
Ben…
Tüm uyumun içindeki o huzursuz uyumsuzluk.
Oysa gülebiliyorduk eskiden, şehir efsaneleri anlatarak, düşünüyorduk düşünmeye kafa yormadan.
Şimdi bir gözyaşı ve bir avuç toprak kalmış- hey gidi Yaratan..
Farkındamısın sanki ben de alışıyorum tüm bunlara.
Acılardan bahsetmeye, gülmeyi mükafat saymaya..
Tüm bunlar yeterince öldürmemiş gibi;
Hacivatı olmayan Karagözler var, sıkıcı monologlar bunlar. Onlar anlattıkça sadece dinliyorum, oyunu kuralına göre oynamak isterim ama tam olarak da bilmiyorum.

Karman çorman olmuş çekmecemde aradığım şeyleri bir türlü bulamamak gibi geçiyor hayat,
Boşa geçen saatler..
İçi görünüyor hayatımın öylesine boş bazen..
Sarkaçın ucuna asılmış, bir o yana bir bu yana..
Midem bulanıyor!
Soruyorum, arıyorum, bulamıyorum..
Karıştırmam lazım bulmam için,
Uğraşmam, çabalamam.
Herkesin ki derli toplu,
Acısız tasasız,
Benimkisi ise tatsız.
Bu kadar yetse keşke..
Yeter mi dersin??
Yetmezler içerisinde en yetemeyecek olanı seçip doyamayalım hadi..
Oyalanmamıza izin bile veremeyecek kadar az olsun bu sefer, en azından, en kısasından.
Başka bir dudaktan dökülsede ismin her gördüğüm kağıda karalasam ismini ve bu da yetmese,
Hep az mı kalmalısın sanki?
Hep mi “birgün olacak”larla teselli olmalıyım en sefiller gibi.
Ve bir uğursuz isme, bir uğursuz gülüşe de dökülse onca gözyaşı
Ve bir sağanak gibi ıslatıp da gitsen,
Ahmakıslatan gibi veya
O ahmak hep ben olsam mesela
Yaptıklarım bozulsa düzeltmek için çabaladığımı ben bile farketmesem..
Öyle anlamsızlaşsa tüm değerler,
Salağa yatsam olmayan alkışları duymaya çalışırken,
Zaten alkışlanacak hiçbirşeyim de olmasa,
Bir kitabın önsözünü okuyup sıkılsam
Herzamanki anlamsız hikayedendir diyerek
Ama kaçırsam en iyi yerini
Herkesin tadına varıp benim hiç görmediğim şöleni izlesem
Gözlerim kapalı olsa
Hiç açılmadı ki zaten
Açılsa görebilrimiydi seni ?
Yoksa sen
Sen mi dönerdin önce geri
Bilemiyorum.
Bilmek istediklerim içinde en çok seni bilmeyi istiyorum.
Ve
En çok seni bilmemeyi..
Biliyorum..

kilit

2011-01-26T19:57:00.003+02:00

eski bir dostu kucaklamak gibi şimdi tekrar yazıyor olmak.
yazmadığım zaman içerisinde kendimi üşümüş gibi hissediyordum. hani soğuk kış gecesinde sıyrılıp da tshirtün belin açılır, kapamaya üşenecek kadar uykun vardır, tüm gece sabaha kadar öyle huzursuz uyursun.
yapmak isteyip de yapmaya gücünün olmaması.
yataktan sağdan sola dönmek bile üşütür ya. öyle birşey.

yazamamak, yazmak isteyip de ertelemek, yazacaklarının canını acıtmasından korkmak..
hepsi beraber şimdi sanki.

ısıtıyor şimdi beni burdaki kelimeler..

güzel...

sorgulanmaktan yorulduğum için sorgulanacak bir aralık bırakmıyorum, kitliyorum tüm odalarımı.
"ha evet yaşıyorum" yaşadığımı bilin yeter.
serzenişte bulunarak da açık vermiyorum hiç.

böylesi iyi
böylesi güzel.

gariptir değil mi, bazen geçmişteki anıları hatırlamak, hatırladığında hala o gün ki heyecanını, mutluluğunu ve mutsuzluğunu hissedebilmek.
anıların duygularla zincilenmesi.

aslında anıların, duygu çemberindeki küçücük görünmez bir nokta halini alması.

sonrasında emek vermenin haklı gururunu yaşamak. üzüntüsünü bir kenara bırakıp.

giden ve değişen hayatlara şahit olmak. "sen" ken, "kendini" gördüğünde "ben"i bulamamak.
kendimize inancımız mı yok ki bir başkasında arıyoruz kendimizi?
yada bir başkasında görmek içimizdekileri, o gördüklerimize sarılmak, kendimize mi sarılmak?..

sevmek denen şey bilinçsiz bir sahtekarlık gibi, ama yine de herşeye rağmen güzel
herşeye rağmen değer..

ve
garip...

özel ama özensiz yazı

2010-09-25T20:44:00.006+03:00

yazmak için sabırsızlandığımı hissettim az önce. ama ne yazmak istediğimi de hiç bilmiyorum aslında. kafamda kelebekler uçuşuyor sanki, düşüncelerin ömrü bir günlük. ölüyor yenisi doğuyor.

son zamnlarda biraz daha iyiyim. artık kendi kendimi iyileştirmeyi becerebiliyorum sanırım. birisi bana dur demeliydi herzaman durmak için ama artık ben önce duraksıyorum sonra da durmaya karar veriyorum.

iç kontrolümü de sonunda elime aldım. tüm duygularımda kendi tekelimde. eskiden başkasına göre, onun duygusuna, onun hareketine veya onların inanışlarına göre şekil almak zorunda hissediyordum hep kendimi.
kendime sürekli haksızlık yaptığımı düşünüyordum. kendim için haklı olmalıydım.
artık haklıyım.

bazı düşüncelerden sıyrılmak zaman alıyor gerçekten.
hastalıklı olmak dedikleri bu olsa gerek.

öyle hastaymışım ki ya öldürecekmişim kendimi yada bir başkasını.

bir cinnetin herşeyi halledebileceği gibi kısa kriz anlarını atlattım.

rüyalarımdan, güzel olanların cazibesinden sıyrılıp, kabusların iç çekişlerinden de kurtuldum
bir salak rüyanın tüm günümü mahvetmesini de istemiyordum.

istemek lazımmış gerçekten. çok derinden bir istek.
değişim....

herneyse..

sonuçta biraz daha iyiyim şu sıralar.

bu kendimle ilgili verebileceğim en mutlu haber.

ve sonra...

hayatıma giren çıkan insanlar toplulupu. geriye dönüp baktığımda her birine ayrı değerler, hayaller, olmasına inandığım güzellikler yükledim. gerçekten hepsi haketti mi bunları? hayır. hem de hiç haketmedi.
kızıyordum ama belki de olması gerekenler içinde basit ayrıntılardı hepsi.
bazıları dışında....

ama şimdi dönüp baktığımda, "o"na uzanan yolda beni yalnız bırakmayıp eşlik ettikleri için teşekkür edebilirim sadece.
öğrettikleri için.

"o" sizin için "o" benim içinse "ben" demek.
bedeni ruhu varlığı fikri herşeyi bana ait gibi, benden içimden bişi sanki.

bazen doğurduğum çocuğum gibi hissediyorum onu. bu da hastalıklı bişey sanırım.
gözlerine bakıp yanağına dokunduğumda o sevgiyi nasıl da hak ettiğine şaşırıyorum.
hak ettiği kadar iyi sevebiliyormuyım peki?

seviyorum..
kesinlikle buna inanıyorum.

2 sene önce bu günler..
çok güzel günlerdi.

yazmazsam yaşadıklarımı bir yerlere unutacağımdan korkuyorum bazen
ama sonra diyorum ki
"unutmam mümkün mü?"

ya da ben unutsam o unutur mu?

unutmaz..

2 seneyi devirdik.

her anı çok akılda kalıcıydı.

gizli saklı başladığımız, kuytu köşe buluştuğumuz günlerden bugüne gelebilmek hayret verici geliyor bazen.

tımarhaneden kaçtık sanki onunla.
üzerimizdeki tüm ağırlıkları bırakıp da yürüdük.
hafifledik.

yaşadığımız korkulardan sıyrldık, bir hayecanla başladık.

bir bakış ve olabilirlik hikayesiydi bizimkisi.

basit ve sıradan bir kaçamak gibi başladı.
ne ilginç di mi?

o zamanlar birbirimize destek olup bu günlere gelebildiğimiz için çok mutluyum.

benim cesaretim yokken elimden tutmayı başardığı için
ve o düştüğünde arkamı dönmeyip yine kucağımı açtığım için kendime teşekkür ediyorum.

verilebilecek tüm emekleri vermiş olmak, saf olabilmek, dürüst olabilmek.
olduğun gibi olabilmek adına birbirimize izin verdiğimiz için ve en kötü halinde seni ve sen en kötü halimde bile beni sevmekten vazgeçmediğin için teşekkür ederim.

her aşk sınavlardan geçer.
biz en büyüklerinden atlattık.
ama şimdi olduğumz yer...

seninleyim..
benimlesin.

hayatta sahnede çalan o güzel adamla 1 snlik göz buluşmasında aslında "saatler süren sohbetlerin özeti" gibi bir bakışla, ne demek istediğini anlayabilmek..
onun bana tüm hissettiğini bir göz bakışında anlatabilmesi.

ayrı, apayrı bir dili konuşmak onunla.
sadece ikimizin anladığı gibi.

kendimi gerçekten yalnız hissetmiyorum son zamanlarda.
belki de bazı şeylerin çok yeni farkına varabiliyorum..

henüz yeni iyileşiyorum.

bu iyi :))

embriyomuz-fasulye!

2010-08-25T21:45:00.007+03:00

Gelelim fasulyenin faydalarına. Evet efendim fasulye. Hem de kurufasulye. Fasulyenin faydalarından bahsedip de “sen fasulyesin” diyerek oyun dışı edilmek çelişkisine. Gaz yapmasıyla ünlü fasülyeye ben buna kısaca yazı boyunca “fasul” dicem, neden sık sık faydalarından mevzu bahsi geçer önemli girizgahlar yapılırken gibi soruları irdeliycem.
Evet fasulye güzel bir besindir ama ben hiç sevmem, bir tek bizim Cerrahpaşa’nın ordaki kuru fasulcüyü seviyorum. Çok içli dışlı değilim, üzerine para verseler belki yerim. Kendisinin çeşit çeşit cinsi var. Seveni de sevmem o derece.
Küçükken sen fasulyedensin diyip yakartop oynarken, 5 taş oynarken veya saklambaç oynarken beni adamdan saymazlardı. Saklanırdım, ebe sobe yapardım, ı-ıh çekil fasul derlerdi.
Şimdi efendim her canlının embriyolojik gelişim aşamalarının başlarında, blastosistti, gastrulaydı falan derken böyle şirin mi şirin fasulyeye benzeyen bir embriyocuk oluşur. Bu insanda da köpekte de fil de de, ne biliyim orangutanda da böyledir. Memeli canlılarda bu aşamalar hemen hemen benzer işler. Memelerimizin olmasının bir sonucudur bu. Ha mesela yunus balığında da böyledir. Neyse örnekleri abartmaya gerek yok, anlaşıldı sonuçta.

Şimdi embriyo denen bu kendi halindeki saf ve şaşkın yaratık, küçüktür küçücüktür. Tek amacı büyümek ve gelişmektir. Kimse elleşmese ona çok iyi olacaktır. Yiyip içip yan gelip yatmaktır amacı, bol bol yeni hücreler, yeni damar ağları, taze nöronlar oluşturarak tek başına yaşayabilecek bir varlık olmaktır hedefi. İş böyle olunca ancak bir ölçüde kendisine faydası vardır, aslında faydasızdır, yesek karnımız doymaz, çöpe atsak yazık olur cinsten. Sanıyorum ki bu fasul benzetmesinin ana sebebi budur. Yani daha sen bir embriyosun defol git önce kendine faydan olsundur. Aslında biyolojik temelli aşağılamalar benzetmelerdir bunlar. Özümüzdeki ilim bilim sevdasının göstergesidir. Eski zamanlardaki kürtajcı teyzelerin ürünüdür belki de kimbilir.
“aa aaa şuncacığa da bak, aynı fasulye gibi hıh” demiştir. Öyle kalmıştır belki de.

İnsanlar olarak benzetecek bir şey bulamadığımızda doğaya, bitkilere, hayvanlara, nesnelere sararız genelikle. Bu da böyle bir şey.
“o kız tam bir yılan”
“ayısın oğlum sen”
“öküz”
Bunlar hayvanlara örneklerdi, besinlere örnek olarak da;
“kaşara bak”
“bir içim su”
“fıstık gibi karı” gibi
Bitkilerden
“evet benim sevgilim bir odun, hem de yontulmamış”
“aha, göte bak kabak gibi”
“bu çocuk tam bir ot, sürekli ders çalışıyor”
Tabiki nesneler de var bunlara ilaveten;
“ben saksı değilim”
“bidon gibi şişmiş”
“kültablası gibisin, iğrenç kokuyosun” şeklinde.
Biz tabiki insanlar olarak mükemmel yaratıklar olduğumuzdan, insanlar dışında evren de bulunan her türlü şeyi aşağılama malzemesi olarak kullanabiliriz. Süper yaratıklarız çünkü. Ağzına bile sışarız şu hayatın.
Fasulyeye bu kadar yersiz benzetme yaptıktan sonra hakkını da yememek için; “eee gelelim kurufasulyenin faydalarına” deriz. Hala diyen varmıdır bunu? Bilmem ki vardır belki.
Efendim, küçücüktür ufacıktır içi dolu turşucuktur ama çok faydalıdır çok, gaz yapar ama bağırsakları çalıştırdığından, florayı dengeler, içindeki protein çok değerlidir, omega yağ asitlerine diyecek yoktur, tok tutar, sıcak tutar diye devam edebiliriz.
Bence biz insan oğlu olarak , düşünen birer hayvan olarak çok sığ sularda geziyoruz. Hayal gücümüz ancak bu kadar. Yıllardır süren fasul geyiğinden de kurtulamamışız. Ne geçmiş elimize.
“hem de kurufasul seni, çık git”demişiz. Aşağılamaya gel. Sonra da gel sev şimdi, nasıl yersin fasul ha? Soruyorum.
“yok ben almıyım, gaz yapıyo da..” almazsın tabiki. Yıllarca en alasını almışsın zaten. Yemiş durmuşsun.
Kurusun sen, için kuru, götün kupkuru mantığıyla durmak yok yola devam demişiz.
Oysaki bu emrriyo denen yapının, çok zeki ve çok işe yarayan hücrecikleri vardır. Kök hücreler. Bu kök hücreleri alırsın beyne koyarsın beyin hücresi olur, alır kalbe koyarsın kalp hücresi olur, karaciğere koyarsın karaciğer olur. Bukalemun gibidir. Her yola gelir. Joker gibidir. Bu kadar mukaddes bir varlığı gidip de bir baklagile benzetmek şaşılacak şey doğrusu.

Klasik türk filmlerimizde çok mutlu bir çift vardı. Kız hamile olduğunu öğrneir hemen ultrasona gider, alır ultrason görüntüsünü sevgilisine gösterir. “bak aşkım, bu bizim fasulyemiz”

Sevinçle sarılırlar.
Hadi o fasülyeyi de adamdan saymayalım. Yokmuş gibi davranalım.
Olur mu olmaz.
Böyle “minicik, ufacık, minminnaş” diye de ekleriz. Bişey minik olunca çok acayip şirin olmak zorundaymış gibi. Yoo hiç de bile değil bana göre.
Ben yavru kedileri çok severim şüphesiz ama hep de içimden büyüyüp kocaman güzel bir kedi olduğunda nasıl görüneceğini düşünüp heyecanlanırdım.
Sevmem öyle minik şeyleri. Kocaman ellerim ve ayaklarım var diye de değil ha. Az buz da değil, benim bu ayaklar var ya, yakında oy kullancaklar o dereceler.
Tabiki hatunun çıtı pıtısı, kedişin minişi, burnun fındığı, göbeğin ayvası derken, böyle yeryüzündeki herşeyin ufalıp cebime giresi geliyor.
Nedir yani? Çözemedim ki? Çözen var mı?
Aslında çözdüm çözdüm de uzun hikaye.
Mesela erkeklerden bahsedelim, kadınlar yanında daha kısa daha minik olacak ki, rahat sahiplenebilsin, kolay koruyabilsin, fiziksel üstünlüğü olsun da egoları okşansın. Erkek olmanın vazifelerini yerine getirirken zorlanmasından. Kadın dövmeye kalmasın mesela kafası bozulursa.
Erkek gibi kadın diye dışlasınlar, homofobik tavırlar içine girsinler. Niye sevmiyosun erkek gibi kadını söyle bakayım yiğidim? Sevgili olmak mı zorundasın, erkeksi tavır neden seni bu kadar rahatsuz etti anlat bakalım?
İşin özü en erkek, en güçlü onlar olsunlar, geri kalan mümkünse minicik kalsın. Sorun değil.
Hepsi birer fasülye olabilir onların dışında.
Konu nerden nereye geldi. Vay anasını. Böyle şeyler söylemek istemem ben aslında. Ama dilim kurusun. Kuru fasülye olsun hatta.
Çok mu serzenişteyim bilemedim. Beni kimse minicik miniminnacık diye sevmedi. Hani minik olamadım büyüdükten sonra. Sadece çocukken fasul düm ben. Büyüyünce kimsenin fasulü olamadım, kimse bahsettmedi faydalarımdan.
Ama ben sevmem fasul söylemiştim. Beni seveni de sevmem ben.
Niye seviyo ki beni, sevecek adam mı kalmadı hayatta yani, hiçç !!

Neyse,
Mevzuyu fazla uzatmıyım burda kapıyım, zaten yine boka sarmış gibi.
Tekrar dönüp okumıycam.
Beğenmezseniz fasulyeden sayın.
Haaa ama
Kurufasulyeden.

kapı deliği

2010-08-23T21:59:00.002+03:00

“Hissettirdiğin tüm güzelliklerin karşılığını verir gibi bir gülümseme” tam da aradığım buyken söylenmişti. Yoksa olabilirmiydi bir bu kadar güzel. Elbette olamazdı.
Doğru zaman, doğru yer ve doğru kişi üçlemesi çok doğru bişeydi. Bir tanesi eksik olsa çember tamamlanamıyordu , ucu açık bir düz çizgi oluyordu, firar ediyordu bişeyler hemen.
Herkes çok mu mutluydu yoksa? Yoksa kimse masaya dirseğini koyarken dirseği kayınca utanmazmıydı? Salak gibi hissetmezlermiydi?
Ya da; tam da yanından çok güzel bir kız veya çok yakışıklı bir erkek geçerken takılıp düşecek gibi olunca hızla uzaklaşmak istemezmiydi, beceriksizliğinden utanıp?
Ayran içerken bıyık olunca dudak üstünde, hamburgerin ketçapı çenesine bulaştığında, olmadık bir yerde olmadık bir yapınca işte ama insanca
Utanmazlarmıydı?
Bir tek ben mi çok gülerdim kendime ve takardım kafama? Bilemiyorum. Uzaktan görünen “karizmatik” görüntünün altındaki gerizekalıya ben mi gülüyoruım bir tek. Avusturalya ile Avusturyayı ömrümün sonuna kadar karıştırmak mı zorundayım mesela?
Utanmam var ama yok benim. Herşeyi itiraf etmeyi seviyorum. Çünkü zayıf yönlerimi bile söylemek bana heyacan veriyor, kendimi daha güçlü hissediyorum. Sayfalarca sürecek bir itirafname yazabilirim.
Biliyorum ki, hatta bilmek de eminim ki bu blogu gizlice okuyup benden nefret etmek için kendine malzemeler toplayan insanlar var. Aa gördün mü bak ben ondan daha şöyleyim böyleyim diye kendilerine motivasyon sağlayan tipler.tüm bu malzemeleri ben veriyorum size. Kendimi mükemmel, sıradışı, burnu kaf dağında bir tip gibi göstermiyorum.
Özellikle anlatıyorum. Bu malzemeleri ben yaratıyorum. Hoşuma gidiyor çünkü. Zevk alıyorum ve keşke demeseymişim dememek için dönüp okumuyorum bile yazdıklarımı.
Biliyorum ki, hayatta herşeyi kendi adıma daha yaşanılası, daha kolay, daha kavgasız ve daha düzgün yaşayabilme, bu duruma sokabilme yeteneğine sahipken bunu tercih etmiyorum. Çünkü kendimi karaktersiz hissedeceğimden korkuyorum.
İçimde belki çok pis bir yalancı var ve ben bu dürüst ve açık olma maskesiyle kendimi rahatlatıyorum.
Kendimle baş ediyorum. Baş edebiliyorum. Başkaları benle baş edemiyor olabilir. Edemiyorlar da. Hani zurnanın zırt dediği delikteyim ben. Okunmak, anlaşılmak, haklı olmanın derdinde değilim.
Herhangi bir şekilde, koşulda, kendimi engelleyip içimden gelmediği gibi davranırsam eve gelip ilk bulduğum iple kendimi tavana asabilirim.
Ve işte bu yüzden son günlerde pek de bişi umrumda değil. Umrumda değil çünkü kendim için buna ihtiyacım var. Mecburiyetten aramam gerekenleri de aramıyorum. Çıkmıyorum istemediğim telefonlara. Görüşmek istemiyorsam görüşmüyorum.
“durum”un öyle daha iyi mi yoksa daha kötü mü olacağıyla ilgilenmiyorum. İlgilendiğim tek şey çıldırmaya az kalmış kendimi dizginlemek.
Yaşamayan bilmez ama yaşasan da belki seninki benimkine benzemez. Ne bileyim buna benzer şeyler.
Anlamaya çalışma. Anla.
Anlamak için sana sayfalarca yazı. Maskemi fırlatıp atmış yazıyorum.
Oku. Gerçekten okursan anlarsın ancak. Gözün değdi diye tüm kelimelere anlayacağını sanma. Olmaz.
Kapı deliiğinden gizlice içeriye bakıp neler olup bittiğini anlamaya çalışan bir çocuk merakındasın. Neler olup bittiğini ve neden böyle olduğunu bilmek istiyorsun sadece.
“noldu?” diyorsun. Ama ben sana her seferinde “ne hissediyorsun?” diye soruyorum.
Hissettiklerin ve hissettirdiklerinle ilgileniyorum. Bu yüzden daha iyi tanıyorum seni. Sen bu yüzden ne yaparsan yap beceremiyorsun belki de.
Yada sen doğruları yaparken ben beceremiyorum. Duyulan aynı şey sanılıyor şöyle bir dinleyince, ama aslında tek bir notasıyla farklı belki de.
Ben sadece o tek notayı arıyorum sende. Bütün hissiyatı değiştirebilecek o tek notayı.

ödlek

2010-08-21T22:34:00.004+03:00

az önce arkadaşımla sohbet ederken yalnızlığı severmiyiz sevmezmiyiz muhabbetine geldik. ben sevmem ama severim gibi ortaya bir karışık sundum. o ısrarla çok sevdiğini söyledi.
kafası ve etrafı sürekli kalabalık tipler vardır, ben onlardan değilim aslında. haftanın ortalama 2 günü bir arkadaşım gelir odamı paylaşırım. genellikle yer yatağında yatarım öyle zamanlarda. çok severim insanların gelip gitmesini. onun dışında çok sosyal değilimdir. hayatım 3-5 kişiyle döner gider. okuldan ordan burdan birileri bişiler yapmak için çağırdığında ise itinayla reddeder, bir bahane uydurur, iş çıkarır gitmem. gidesim gelmez hiç
kendime bir koruma kalkanı çevirmişim. hayatım tıka basa dolu gibi. dışardan gelecek bir kişiye bile yer yok hayatımda. ukalaca bir şey değil bu. hani çok meşgul bir insan olduğumdan da değil. sevgimi ve ilgimi yöneltebileceğim başka birisine yetecek duygulardan yoksunum çünkü.

genellikle çok sevdiğim insanlar bile heyecanla bişiler anlatırken hep bir noktada ilgimi kaybeder ve dinliyormuş gibi yapmaya başlarım. o duygunun içine giremem. konudan uzaklaştıkça uzaklaşırım. ve işte o zamanlarda her zaman yaptığım gibi söylenene ve sorulana uymayan bir cevap veririm.

psikolojiyi hep çok sevmişimdir. bu konuda en yakın arkadaşlarımdan birisi olan bir psikolog arkadaşımın söylediğine göre çok yeteneğim varmış, algılarım çok güçlüymüş ve neredeyse önlisans derecesinde psikoloji bilgisine sahipmişim. sanırım işi kurtarmanın yolu bu. en basit ve güvenilir yolu.

ilgiyi bir noktaya kadar, yani mevzunun ana noktalarını çözene kadar dikkatle dinlemek. her konuda olduğu gibi teferruatlar gelir sonra. öyle dediydi şööle dediydi, ne edeceğimdi ne yapacağımdı. dıydı dıydı...
uzar gider. beyin hücrelerine yazık olur işte o noktadan sonra.

o esnada yalnızlığma seslenirim, şerefsiz gel şuraya kurtar beni diye.
ben yalnızlığı en çok kafam şiştiğinde severim.

dudaklara bakıp, ıssız adaya düşsen yanına alacağın 3 şeyi düşünmek insan psikolojisine daha faydalı olur o vakit.

ben sonuçta pasif bir dinleyiciyim. ve kısır bir yorumcu. öyle de olmam gerekir. fazlası mesleğe girer. ben zaten psikolog değilim.

sıçtığımın biyoloğuyum.

herneyse. gelelim yalnızlık mevzusuna.
benim yalnızlık anlayışım bir kestirme aralığıdır.
yalnız kalmak isteyerek uyur, 5 dk şekerleme yaparım ve uyandığımda yalnız kalmanın bana hiç mi hiç yaramayacağına kanaat getiririm.
hayallere dalarım iki dakkada.

acaba hiç yalnız kalamadığımdanmıdır nedir çok özeniyorum zaman zaman şöyle tek başıma alayım başımı gideyim anasının nikahına da rahatlıyım.
ama biliyorum batmaya başyacacak.

genellikle artislik yapıp çekip gittiğimde bile genellikle bir sahil kenarına giderim, ordan geçen insanlara bakarım.
kalabalığın içindeki yalnızlık geyiği gelir gösterir boynuzlarını, dur lan noluyo, sokcanmı napcan dön evine derim kendime.

hayatını odasında ve sıklıkla yatağının içinde geçiren bir kişi söylüyor bunları. kucağımda bilgisarayım (teşekkürler atz'm) kulağımda mp3 playerım (teşekkürler atz'm)
elimde kitabım (ve yine teşekkürler atz'm) ...
böyle çıkmamı gerektirecek bir durum olmaz.

mutlu olurum kendi kendime.
ama bilirim ki kafam bozulduğunda, içim sıkıldığında bana evini ve kucağını açacak çok güzel insanlar var hayatımda.

bu güvenceyi silip atamam yalnız kalmak istiyorum diyerek.
benim yalnızlığım 2 tren istasyonu mesafesi, 2 mesaj aralığı, 2 öpücük arası...

yalnız kalmaktan korkmayan varmıdır. herkes gençken bişeyleri ispat etmek uğruna, yalnız da ayağa kalkabilrim, tek başıma yaşayabilirim demek için denemelerde veya arzularda bulunmuştur.
belki ufak atarlarsa civcivler yiyebilir o ayrı mesele.
ama insan kendisini 70 yaşında tek başına bir evde kendisine su verecek birisi bile olmadan yaşadığını düşünse bunu istemez bence.
maalesef ki yalnızlıklar yalnızlıkları doğuruyor.
hayattan bir kere kopmaya başlayınca gerisi gerçekten geliyormuş.
ben şu sıralar buna benzer bir hayat içersindeyim.

kaybettiğim güvenimi tazelemek için insanlara ihtiyaç duyarken, acaba bir yerde yine beni incitiecek bişey çıkıp da daha beter olurmuyum korkusuyla tek başıma kalmayı tercih ediyorum.

eğer istediğimde etrafımdan uzaklaştıramıyorsam onları kovarak yapıyorum bunu.
kalp kırarak inciterek nefret ettirerek.

itiraf ediyorum.

bazen istediklerimiz olmayınca bazı eski yöntemlere başvurmak gerekebiliyor.
hepsini deniyorum teker teker.
çızık atıyorum kara tahtama.
olmadı yemedi diye.

şu sıralar en çok zevk alığım şey, fotoğraflara bakmak.
herhangi bir kelime yazıp google da görsellerden aramak. çok acayip heyecan duyuyorum nedense.
manyak gibi saatlerce bişeylere bakabilrim.
kimi zaman bir surat kimi zaman bir manzara veya eşya oluyor..

hayatımdaki tüm insanları ve sorumlulukları unutuyorum.
yalnız kalmanın mutluluğunu yaşıyoroum.
sıcak ekmek üzerine fıstık ezmesi sürme mutluluğu bu.

sevgilim bana "artissin sen, böyle bi havalısın" diyor.

oysa anlatamıyorum ki artislikten değil o.
amaçsız bir davranma şekli.
öyle davranırsam böyle şöyle sonuçları olur ne güzel koyayım tavrımı düşüncesi hiç değil.

çekip gidiyormuşum..

aslında durum mütemadiyen şöyle oluyor ki.
sinir anında uzaklaşmak yalnız kalmak iyi geliyor, çünkü yanında kalsam araya daha büyük mesafeler gidecek, şu çenemi tutamıycam, itinayla içine edicem..

yani artizzzz değilimdir.

hatta aksine sevdiğim ne varsa gün boyu cebimde taşıyıp, ara sıra kontrol etmek isterim ordalar mı diye.
bağlanma korkum var ama deli gibi bağlanıyorum. güven problemlerim var, güvenmek istiyorum ama güvenmememi haklı çıkartabilecek detayları görüyorum, belki de sadece onları görmek istiyorum.

terkedilme korkum var bir de. hayatıma şu güne kadar kim girdiyse işler boka sardı, dön baba döndü, don lastiği oldu uzadı, kabak tadı verdi.
o korku, yalnız kalma, sevilmeme, terkedilme korkusu öyle bir baskın ki ben böyle bir şey başıma gelmeden, gelme ihtimali bile olmasa, karşımdaki beni çok sevse mesela, hiç bir anlam ifade etmeyip, terk etmek istiyorum.
çünkü bu korkuyla baş edemiyorum.

sosyal fobik olma yolunda da emin adımlarda ilerliyorum tüm bunlar olurken bir yandan da öz hakiki borderline olmanın örüntüsünde örüldükçe örülüyorum.

ben çok yaşayayım ha.

ne korku dolu bir hayatım var.
ben neye isyan ediyorum ki utanmadan bir de.
gelip bana isyan edenler çok haklı.

neyse neyse..

arada bir inler cinler tepeme üşüşse de, sinirli saldırgan tavırlar sergilesem de, hepsi belkide insanları kırmamak için çok fazla şey biriktirmiş olmanın sonucu. o kadar çok yükleme oluyor ki, 1 damlada taşıp milleti afallatıyorum. büyük, küçük, genç, yaşlı, doktor, hoca eş dost demeden hönkürebiliyorum.

beni de seven böyle seviyor.
belkide sadece bunun için seviyorlar.
çünkü bilenler biliyor ki ben aslında onları kaybetmekten çok korktuğum için böyleyim.

ama utanmıyourm.
hayatta herkesin çeşitli korkuları var.
bize okulda adli davranış bilimlerinde öğretilen "kendini inek zanneden maço kurbağa" mevzusu var mesela.
ne kadar ezik ve eciş bücüş olduğunun farkında olmadan, aslında korkularına ve güvensizliklere kurban edilmiş ama bir taraftan da şişirilmiş egolarıyla etrafta gezinen psikopat tipler.

ben en azından böyle değilim.

alın size benden samimi itiraflar.
bikaç sene önce kendimle yüzleşemezdim.
tüm hayatımı ve hayallerimi içimdeki güvensizliğin ve korkuların yönettiğini söyleyemezdim.
yaptığım herşein haklı olduğunu savunurdum.

ben hep en iyisini yapardım da hayat boktan olurdu.
ne de güzel mazlum olurdum sıyrılırıdm.
oysaki insanım.
yapacak birşey yok.
bende kıskanıyorum, deliriyorum, korkuyorum.
çok aşık olduğumu bile söyleyemezdim.
söyleyebiliyorum.

gece it gibi korkudan yatağında titireyip de sabah insanlara mışıl mışıl uyudum demiyorum.

duygularımla yaşamak istiyorum.
zaten mantık denen şeyin ne boka yaradığını da anlamadım arkadaş.
ben o mereti kullanamıyorum.

sonuçta bunu okuyan beni tanımayan kişiler
siz şuan bu satırları yazan kişiyi daha iyi tanıyorsunuz.
ve ben kendimle gurur duyuyorum herzaman.

yani ben

yalnızlıktan korkan bir ödleğim.

bunu bilebiliyorum.

yaşasın!

KADIN

2010-08-20T00:21:00.006+03:00

herşey sessizliğin bozulmasıyla başladı..

ilk sözcük dile düşmüştü bir kere.
ama sonra
sustu...
ve asla konuşmadı..
......................................

sabah uyandığında herşeyin bir kabus olduğunu anladığında derin bir nefes aldı. dünyanın bir diğer ucunda, kimsenin tanımadığı bir yerdeydi. bu muntazam sessizliği bozacak bir kapı gıcırtısı bile yoktu.insan böyle bir sessizlikte bir sivrisineğin vızıltısına bile ihtiyaç duyabilirdi. zaman durmuş gibiydi.
rüyalarında defalarca gördüğü yerdeydi artık. şu filmlerdeki bilinçli rüyalardan mı yaşıyordu yoksa?
hayır gerçekti, pencereyi açınca dalgaların sesini duyabildi en sonunda. dalgalar yengeçleri sahile vurmuştu. onlarda tekrar denize doğru gitmeye çalışıyordu. burdaki tek hareket buydu sanırım..

mutluydu. olmak istediği yerde ve olmak istediği andaydı sonunda.

kimsesizlikteydi.

bir insan yalnızlıktan bu kadar korkarken nasıl bile bile bunu seçebilir ki diye düşündü?
deli miydi?

yoksa yeni başlamıştı delirmeye?
belki de bunlar henüz hiç birşeydi...

hayatını insanları mutlu etmek için harcamıştı. ama başaramamıştı.
gemiyi ilk terkeden fareler gibi kaçıp kurtulmuştu.
şimdi uzaklarda olanların yasını da tutumuyordu.
huzurluydu. belki de huzur özgür olmaktı...

işte böyle bir anda ölmek istiyorum. bu anı tekrar yaşayamayacaksam şuracıkta ölmek istiyorum diyordu.

-seslerden, araba gürültüsünden, tartışmalar ve tehtidlerden, parasızlıktan, yalanlardan herşeyden ama herşeyden uzakta arınmak istiyorum...

hapishaneden çıkmış gibiydi, suçunu bilmeden harcadığı yılların karşılığı şimdi bu hapishanenin kapısından çıktığında karşısında duran yabancı dünyaydı.

bir yabancıyla konuşmak daha kolaydı hep.

orda durup ona bakan adama gitti.
tıpki hayalindeki gibi.

elini tuttu.
konuşmadı ve birlikte gittiler...

terkedilse de önemli değildi ki.
hiç bir terkediliş bu kadar memnun edemezdi bir insanı.
hiç bir ölüm böylesine cezbedici olamazdı.

gözleri hiç görmemiş bir adamın
bir körün gözündeki güzelliktim ben.
yoktum yani.
hiç olmamıştım olmayacaktım.
ben ancak onun hayalindekiydim. ötesi yoktu.

o ışığı arıyordu ama ışığın neye benzediğini bile bilmiyordu.
tıpkı benim gibi.

görmüyordu ama yolları iyi biliyordu.
gereksiz iltifatlara boğmayacaktı belki beni.
en güzeli de buydu.
küçüldükçe küçülmek zorunda kalmayacaktım.

o kördü ben de suçlu.
eşittik.

kör olmak onun suçu değildi
ve ben de
neden suçlu olduğumu bilmiyordum.

birlikte yürüdük.

tek oda bir eve geldik.
bana teşekkür etti.
yolda yürürken önüne çıkacak kaldırımları
durması gerektiği yeri
veya adımlarını hızlandırmasını söyledim.

görmeyenin gözleri olmak nasıl da güzeldi.

evine girdiğimde anladım aslında bütün güzelliklerin anlamsızlığını.

bir kör için güzellik rahatlıktı sadece.
benim yanımda rahat olduğu için onun en güzeli bendim.

yıllarca onun yanında kalmak için dua ettim.

o sadece teşekkür edip kapıyı kapattı...

dışarda kaldım...

sürgüne yollanmak böyle birşey olsa gerek.
tutsaklıkla cezalandırılmak.

ben kendi bedenime ve hayatıma mahkum olmuştum..
değeri olmayan bu bedeni satarak.
tüm geçmişimden kurtularak işte burdayım.

hayat bana borcunu hiç ödemedi. bu yüzden sattım kendimi.
değeri olmayan bu bedene dokunmaları incitmedi beni.

şimdi bu sessizlikte mutluyum.

bu otel odasında..
gözlerimi kapattığımda

yıllardır hayalini kurduğum yerdeyim..

dünyanın bir diğer ucunda, kimsenin tanımadığı bir yerdeyim..

yani
hiçbiryerde..

(bana tüm bu dünyayı vaad eden kendim adına..)

kapı

2010-08-19T20:04:00.002+03:00

.......

oysa bilmez ki her mutluluğa gizlice ismini fısıldadığımı,
çok güzel bir ana şahit olduğunda yalnız olduğun için üzülmek gibi,
ahh keşke sen de olsaydın...

kedinin önüne bir yumak atar gibi atardın mutluluğu önüme
ben koşa koşa gelirdim arkandan.

ağzım yüzüm tüy tüy olana dek ısırırdım mutluluğu
peşinden giderdim hep.

her kapının ardı ıssız bir asansör boşluğu
katlarca düşeceğim uğursuz rakamlarca yuvarlanarak..

oysa kitapta yazardı ki:
"sormazdın yüreğimde suçlumuyun diye, seni sevdiğimi bilirdim, bu da sana yeterdi" kendi özneme çevirince..
shakespeare anlatırdı o zaman ben susardım.

o konuştukça ben o olurdum
gözümün önünde yıllar aralanırdı..
bir kapı açardı bana
ne zaman ardına baksam uğursuz bir asansör boşluğu olurdun

düşerdim..

eski solcular liboş oldu adamım, sen de değiş

2010-08-17T09:39:00.006+03:00

hey gidi hayat!
işimiz var seninle, geniş ailedeki isyankar ergen gibiyim.
"yau arkadaş ya, isyan edesim geldi" modundayım.
herneyse.

hayatta söylenebilecek onca güzel söz varken, kurulabilecek sayısız güzel cümle, bu bana attığın kazığındır ki, ben hep en kötü kelimelerin kombinasyonlarına mahkum bırakılmışım.

sevgi sözcüklerinin karşısında, az önce 150 kiloluk bir adam tuvaletten çıkmış da ben de arkasından girmek zorunda kalmışım surat ifadesinde bakmışım.
bu tam bir mallık.
sorunları çözebilmek için konuşacak gücü değil de her seferinde aynı artislikle çekip gidebilecek cahil cesaretini vermişsin hediye olarak.

farkediyorum ki bir cümleyle başlayıp alakası olmayan başka bir şey anlatıyorum bazen.
ucunu kaçırıyorum sanki.
"ulan az önce ne diyordum ki ben" şaşkınlığıyla toparlamaya çalışıyourm mütemadiyen.

gün içinde 2 kavga edene 1 tanesi bedava promosyonuna kapılmışım. bedavacı zihniyet bu belki, beleşçi ruh halimden sıyrılamammışım.

extraları cazip gelmiş ne kadar pislik varsa, bulaşmış sanki.

"ama ben böyle değildim" serzenişi de bir yere kadar yiyecek.
değiş azıcık.
adam ol.
insan ol.

ben elmanın mayhoşunu seviyorum peki ya sen?
sen de mi öyle
hıhı evet mayhoş elma sevmeliyiz.

aaa anlaşıyomuyuz lan sanki azcık?
şaşırdım doğrusu...

du bakiim bi de yakından bakiim şöyle gözlerimi dibine kadar sokup
aaa seviyo hakkaten

beni mi seviyo???

yok yok seviyor da olamaz ki

kim sever beni?

ya abicim kurallar basit
seviyosa seviyodur
e sen sevmiyomusun?

salakmısın?
tabiki çok seviyorum! ama
ama
ama
onun sevgisi garibime gidiyo.

2 senedir terkedilmedin diye götün kalkmasın
suratına 2 tokatı yapıştırsaydı bak nasıl köpek olurdun.

evet evet haklısın
iyilikten maraz doğarmış

ben anladım seni dostum.
senin problemin kendinde.

napmalı ne etmeli hacuuu diye seslenseydin ya azcık şööle uzaktan permutasyonuna kurban olduğum

dostsan sen sarssaydın ya beni kendime geleyim diye modüler aritmetiğim.
tıktı tıkır işleyen zekana tüküreyim olmaz olsun senin gibi dost.

bak bak yine sinirlendi.
senin sorunun ne biliyomusun dostum
kendini nuhun gemisinin kaptanı sanıyorsun.
tüm nimetlerden faydalanasın ama
gizemli kalasın var.

çok ünlü olmak isteyip de selülitlerini magazincilerden saklamak istemiyorsun.
e o koca poponu görünce napıcaklar herşey yerle yeksan olmayacak mı?
flaş flaş şok şok haberlerde gösterilmeyecek mi popon ayrıntılarıyla?
eee

lahana turşusunu mu çok seviyrsun perhizdeyken.

senin tüm tezatlığına kulak çubuğu sokayım, beynine kadar karıştırıp ayalımmı pisliğini
istermisin?

istemem mi! hem de nasıl nasıl!

öncelikle şu saçmasapanşeyleri yazmayı bırakacaksın
"aa çok güzel fikir geldi" demiştin ya dün.
hani insan gibi bişi yazmaya başlamıştın gerisini getirecektin

istikrarlı olacaksın
tuttuğunu kopartacaksın ama her tuttuğunu değil
sonracığıma efendim

en büyük zevkin apaçi stayla fotoğraflarına bakıp facebooktan gülmeyeceksin.
daha karizmatik bir espri anlayışı oluşturacaksın kendine.
ismini kimsenin bilmediği adamları takip edeceksin
çok kişiyi tanıyacaksın.
sözlerini "şekerim" diyerek bitireceksin.

daha fazla mühendislik harikaları dev binaları izlemeyeceksin ve köpeklere fısıldayan adamı da.
olur olmadık yerde "aaaa adam var ya tvde köpekleri ne biçimde eğitiyo ha" muhabbetini bırakacaksın.

sen de herkes gibi sabah patatesli börek yemek yerine salatalık domates tercih edeceksin.

içki içeceksin. "ver bi kadeh daha eski içicilerden kim kaldı" diyeceksin.

sarhoş değilim muhabbeti yapacaksın hakkını vererek.

kendi kendini çektiğin facebook profil fotosu hazırlıycaksın acilen. bikinili, mini etekli, gezmeli tozmalı fotolar da ekliceksin hemen acilen.
herkes gibi olmanın formülü bu.

herkes gibi olmazsan dışlanırsın dostum.

her attığın adımda ikincisini, her söylediğin cümlede bir sonrakini düşüneceksin.
spontane yaşayamazsın ki
nereye kadar!

kurur yoksa bu değirmenin suyu, eşşeğin kulağına karpuz suyu kaçırmak zorunda kalırsın.

değişmen lazım dostum
acilen
hem de çok acil!

vitamini kabuğunda diye katur kutur yemeyeceksin şu hıyarları

insan olcaksın.

kendini en derinden eleştireceksin bir de

tıpkı sana yaptığım gibi şimdi.

aslında senin sorunun benim dostum.

senin sorunun benle
yani kendinle.

hadi azcık uyuyım
kalkınca devam ederiz.

"şekerim"

havada kaldım şahitlerim var!

2010-08-15T22:45:00.005+03:00

düşmanını uzakta arama.
ilk düşmanın kendinsin zaten. önce kendinden kork.
sonra en çok kendine güven.
sadece kendine hatta.

yoldan geçen tinerciden, yan apartmandaki ayyaştan veya belinde silahlı adamdan korkma.
işi yok seninle.
derdi yok.
düşman önce kendinde sonra en yakınında.
unutma!

bir cinayettte ilk önce aileden sorgulamaya başlanmasının sebebi bu.
cinayetler hep kendi içimizde.
sakınıp sakladığımız düzenimizin en dibinde en içinde.

biz kendi soyumuza düşman yaratıklarız.
öldürmeye programlıyız.
televizyonda pitbulllar için katil köpek demeleri ne acı.
ben sofrada elimde bıçakla bir katilim
hem de çok güzel yapabilirim bunu.

kusursuz cinayetin peşinde değilim ki zaten.
hiç birşey kusursuz değildi.
bu da olmayıversin.

en çok acı veren hep en yakınımdaki.
tüm yalanlar onların dudaklarından dökülüyor.
en büyük korkularımın sebebi onlar.

bir deprem olacak ve ben bu küçük kavanozda kaybolacağım.
duvarlar üzerime yıkılacak
etim ezilecek.
son nefesimde molozların tozları dolduracak ciğerlerimi.
ana rahmindeymiş gibi huzurlu
duyduğum seslere anlam veremez beklicem.
belki çok hızlı olacak
kafatasım çatlarken duyacağım beynimin en derininde sesini
veya yastığım kapatacak yüzümü
nemli bir nefes alıp vermeye çalışacağım.
evim...
yuvam.

ölümüm olacak belki.

en yakımından korkuyorum.

salak değilim.
biliyorum
yalanları

hayatta hiç bir zaman salak olmadım ben.
salak rolü oynamak da istemedim ama
hayat çekilmez oldu o zaman.

ve şimdi o kadar çekilmezki.

küçük bir çocuk olup yatağıma işemek istiyorum.
elimde donumla bahçeye fırlamak hatta.

"havada kaldım şahitlerim var" diyen adamın hayal dünyası gibi zengin bir zihin sofrasında, elimde donumla koşmak istiyorum.

kayıtsız bakan gözlerde anlam aramaya çalışmadan.

bir ağacın kenarına gidip yine yeni doğum yapmış kedilerin memelerini sopayla dürtmek istiyorum.
hoşuna giderdi kedinin kaldırıp kafasını bakardı ve içinden "insanoğlu garip " derdi belki.

zorla tarhana çorbası içirmek istiyorum yine oyuncak bebeklerime.

hiç konuşmayan, ağlamayan ve asla karanlıktan korkmayan kız çocuğu olmak istiyorum tekrar.
benjamin button hikayesinde annemin içinde yaşlanmak istiyorum.

ben sevmiyorum bu dünyayı.

sahte geliyor herşey.

sormuyorum sana suçlumsun diye
veya ben suçlumuyum senin gözünde

önemi yok

hücrelerimin içine girip
paramparça etmek tüm kromozomlarımı
genlerimi çıkartmakistiyorum
hastalıklı

en bulaşıcı hastalık bence bu

ben istemedim bu çocuk olmayı.

hayatta hep
"çok zeki ama tembel, çalışırsa başarır" olmayı

benden, içimden, hücrelerimden, sahip olduğum herşeyden
al sana ait herşeyi ve çek git.

senin yüzünden
kendimden nefret ediyorum ben.

çalabalarsam başarırım.

sadece biraz tembelim ya ben..

2010-08-10T22:54:00.002+03:00

gözümde düşüyor herşey. tıpkı gözyaşı gibi. yere düşüyor buhar oluyor lekesiz izsiz çekip gidiyor duygular.

hem en sevdiğim hem en nefret ettiğim.
taptığım ve baş kaldırdığım.

en şekilsiz ve en sert olanı.
vurunca okşayan, tokatı kanatan bir şey.

çelişkisin.
başlı başına bir çelişki!

üçgen, kare ve dikdörtgen suratlar.
yıldızdan gülümsemeler.
bunların hepsi sana ait.

tüm bu "yuvarlağın köşeleri"
köşe kapmaca oynadığım yer.

bir mahzen ve bin yıllık şarap.

sarhoşlukmuydun?

öyle mi özledim seni?

bu yüzden mi damağımda içki tadı yerli yersiz

ve bir intihar mektubu bu kadar mı klişe olur
bu duygular yüzünden mi?

sen okurken ben çoktan gitmiş mi olacağım
yoksa suya mı yazayım?

akar mı su hep

durulur mu?

sevmek eyleminin etken ve edilgenleri,
eylemsizliği
hızı, gücü, miktarı,
bilip bilinmeyen fizik kurallarına aykırı

bu doğada hiç olmaması gereken bir mutasyon,

gen değişimi, hiç olmaması gereken yerde.
bende..

içimde bir zehir.
sen panzehir.

aşkın bal damlayan kavanoz kapağı.

dilimle sıyırsaydım da tadına varsaydım.
istediğim gibi.
istediğim yerde.
özgürce.

hürriyetim sendeyken senin uğruna bu ıssız ada.

yanımda 3 şey.

sen
ben
biz.

2010-08-01T12:08:00.002+03:00

şaşırırdım hayatından vazgeçen insanlara. hani herşeyi silip atabilecek kadar hüzne boğulabilmelerine inanamazdım. insan o noktaya gelebilirmiş. sayısız kere gidip geldim, her seferinde bu sefer değil dedim. şimdi olmaz. geleceğimi merak ediyorum. ilerde nasıl bir hayatım olacağını merak ederdim hep. çok sevilecekmiyim? iyi bir işim olacak mı? ailem kavga etmeyi bırakıp da mutlu olacaklar mı? çocuğum olacak mı? hep yapmak istediklerimi gerçekleştirebilecekmiyim* mesela bir enstrüman çalabilecek veya bir kitap çıkartabilecekmiyim?

sadece meraktan geri dönmüşümdür hep ben.

şimdi merak da etmiyorum. halamın kaderini yaşamaya mahkum edilmişim. ben gitsem geri kalanlardan çıkacak tüm bu acı.
onları acıtacak.
yine tüm günahlar sırtıma yüklenecek.

ben sadece kendime ait bir hayat istedim.
beni dünyaya getirme kararı verdikleri için tüm diğer kararların da kendillerine ait olduklarını düşündüler.

ben hayatımda 2 gün üst üste mutlu olduğumu hatırlamıyorum hiç.

ağlamadan geçirdiğim 1 haftam bile yok şu hayatta.

yaşlanmış hissediyorum.
doktora ihtiyacım var.

çok...

2010-07-01T03:58:00.001+03:00

"eylül akşamı" şarkısıydı..
buldum..

2010-07-01T03:41:00.000+03:00

böyle bombok uyanmak ne garip. rüyayı bile hatırlamazken.
ne gördüm bilmiyorum.

deliriyormuyum?

2010-06-28T17:34:00.009+03:00

şimdi artık heryerde harekete duyarlı aydınlatmalar var. bizim apartmandada öyle. eskiden ışık sönerdi gece apartmana merdivenle inerken, strese girerdim, arkadamdaki görünmeyen gizli güçlerden kaçarak basardım ışığa yanardı, ohh çekerdim.
şimdi elini kolunu sallaya sallaya ilerliyosun.

garip bir alışkanlık.
bir de şu restorantlarda falan olan sensörlü musluklar, sabunluklar var. elini uzatıyosun akıyo... mis gibi..
zaten yürüyen merdivenler var..

garip alışkanlıklar.

gece tuvalete kalktım, uyku sersemi karanlıkta yürümeye çalışıyorum, ışığın yanmasını bekledim nedense. sonradan evde olduğumu farkettim.
ne garip
içimde salak bir öfke oluştu.
ulan ışık yansana diye..

ne kolaycı yaşıyoruz dimi ganka diye muhabbet etmek isterdim olsaydı yanımda kimse.

hayatlarımız da mı öyle oldu?
benimki sanki öyle.
bir hareket yokken yanmıyorum akmıyorum, kıpırtısızım karanlııktayım sanki.

kendini temizliğe, yemek yapmaya veren ev kadınlarını anlıyorum.

herkes beklenti içinede aslında.
aynı ritmdeki bir şarkı, aynı frekanstaki bir ses, etrafımda benden 3er 5er tane varmış hissi.
hep aynı benlik üçlemesi.

9-8lik göbek havası..

hep ille de roman olmalar içindeyim..

konu nerden nereye geldi, haklısınız.

zaten ben hep sizin haklılığınıız kanıtlamaya çalışıyorum.
benim görevim bu.
ilahi adaletin benim üzerimden işlemesi bu.

ilahi adalet varsa bir yerde, bende ordayım.

nasıl mı?

sevdiğiniz çocuk benden mi hoşlandı?

tüm kara büyüler, beddualar, küfürler geldi çattı başıma.

o kadar hınçla sölediniz ki, allah baba kabul etti.
benim de firdevs hanım gibi ağzım gözüm yamuldu.
al sana ilahi adalet.

çok parlak başlayan üniversite hayatımın nazara gelmesi de buna örnektir.

tüm yaşıtlarım eblek eblek kıçlarını yayarken çalışan ben, annelerin medari iftiharı bendeniz, göze geldim, söze geldim.

işsizim güçsüzüm.

iş görüşmelerim iç güveysilerin yandan yemiş iki seksen uzanmış hallerine benziyo,
girip çıkıyorum,
ha beni istemiyorlar da değil.

iyi para teklif ettiler geçenlerde
ama kabul etmedim.
valla lan.

dedim ki yok bebeğim sen bana göre değilsin.

analize gelemem hele ki psikanalize hiç gelemem dedim.
aldım sigaramı gittim.

neyse konu iyice karıştı.

acaba çok fazla okuduğum bilimkurgulardan mı, polisiyelerden mi yoksa artık okumaktan usandığım csi derslerden mi bilmiyorum. güzel değişik rüyalarım var.

dün gece ki rüyamda, kedimi gördüm.
kedilerin dilleri tırtıklıdır bööle diken gibi, elinizi yaladığında anlarsınız.

hatta bakın resme aşağıya da koydum bi tane

benim kedim gibi gelip sizin kaşlarınızı falan yalıyosa daha iyi bi anlarsınzı neyse,

hah nerde kalmıştım

rüyamda kedi mamasıydım.
aslında önce coca cola satan bir büfem vardı, taksimde bir büfedeydim, bir kedi vardı çok şişman büfenin kenarına geliyodu, ondan sonra nasıl olduysa kedi maması oldum.

kedi büyüdü büyüdü kocaman oldu ben minicik kaldım.
alis harikalar diyarında gibiydi resmen.

sonra kedi beni yedi. ağzına aldı yani. bende dilindeki dikensi yapılara tutunuyordum.yutamıyordu.
sonra orda film koptu, ben birden bir uçağa yetişmeye çalıştım
baktım herkes orda.
arkadaşlarım falan, benim "lady rosen red" de orda bebeğim.

arıyo gelsene kızım diyo. oki geliyorum diyorum yetişemiyorum.
rüyamda çok çişim gelmiş tuvalet kuyruğundayım, ordan koştura koştura uçağa biniyorum.
uçak hareket etmiş kalkıyo.
önününe geçip durun diyorum ellerimi kollarımı sallıyorum.
duruyo :)

atlıyorum hemen, aaa heryer dolu tıklım tıklım benim rosen red güzeli de elinde kahva fincanı, içinde fırçalar koltukların arkasına resim çiziyo.

"nasıl gidiyo senin tablolar?" diye soruyo.
(dün tel.de aynı şekilde sormuştu)

"kem küm" diyorum, "şu sıralar pek içimden gelmedi" diyorum

derken efendim, nasıl oluyosa bizim indiğimiz yerde uçakta beni yemeye çalışan dev anası kedilerden bir sürüsü var.
ödüm kopuyor böyle.
altıma ediciim.

sonra aralarına kıstırmışlar benim oğlumu (ismi poyraz olan kedim)tıslıyolar.

kurtarmaya çalışıyorum. yaklaşamıyorum.
sonra dev bir ayak geliyor oğlumun üzerine basıyor.

kalkıyo sonra o dev ayak yerden ve oğlum yok olmuş.

ölmüş heralde..

sonradan anlıyorum ki melek olmuş.

uçakla dönüyorum ağlıyorum.
uçağın yanında uçuyo pencereden bakıyorum.

çok feci ağlamaya başlıyorum.
uyanıyorum hemen.

koşa koşa kedime bakmaya iniyorum.

daha gece, hemen tuvalete gidiyim diyorum önce,
yürüyorum yanmıyo anasını sattığımın lambarı.

alışmışım yürüyünce yanmasına..

küfrediyorum...
basıyorum ışığa, yanıyo, işimi halledip hemen alıyorum anahtarı açıyorum kapıyı.
şak diye yanıyo apartmanın ışığı,
ohh e hayat diyorum.

asansöre biniyorum,kapısı açılınca ışık yanıyo, apartmanın içinde her gece her daim yanan ışık da var ( e zaten her daim demek bu demek)
arıyorum kedimi bahçede bulamıyorum.

tüm komşular pisi pisilerimi dinliyo.

yok yok yok..
deli oluyorum..

(bu da ben ve kedimin resmi)

neyse sabah 4 fasıl indim çıktım bulamadım.
ve nihayet öğlene doğru bulmayı başardım.

aldım kucağıma sevdim sevdim
konuştum bi yandan.
"öldün zannetim, rüyamda gördüm seni" dedim.

anlattım rüyamı dinledi.
sütünü içiyodu ben anlatırken, bır bır konuşuyodum kedimle (hep konuşurum)
ben arada susunca kafasını akldırıp bakıyo resmen.

ee çok heyecanlı devam devam der gibi..

kavuştum oğluma da..

günüme kıpırtıyla başladım bölelikle.

anlatacak ne çok şeyim varmış meğersem.

geçen gün manitayla izliyoruz, bir adama hiç kayboldunuz mu diye soruyolar adam hayat hikayesini anlatıyo..

aynı ona benzedim..

deliriyomuyum ne?

biri bana doğruyu söylesin ...

U-Dönüşü

2010-06-23T17:49:00.003+03:00

başınızı döndürecek bir proje haberi vereyim hepinize

U-Dönüşü!

rock müziğe taze kan geldi baylar bayanlar!! :))

bu projede kimler yok ki, alın buyrun inceleyin

U-Dönüşü

şeytan nerde?

2010-06-23T13:57:00.003+03:00

şeytan taşlama..
günah çıkartma..

eteğimdeki taşları silkeledim
cebimdekileri de attım..
elimdeki taşı da atıyorum.
yuvarlandı yuvarlandı.
geldi ayaklarımın ucunda durdu.

şeytan bende mi?

bumerang etkisi..
etrafım doldu

taş..
toz toprak..

şeytan bende olmalı.

gözlerimde
kulaklarımda
ellerimde
beynimde..

içimde...

evet evet böyle olmalı..

zihnimde hastalıklı bir yer var.
ulaşamadım oraya
çözemedim
iyileştiremedim..

benim dışımdaki herkes haklı rahip bey
en haklı da sizsiniz.

inançlarımız farklı gibi görünüyor.
ama...
içimdeki şeytana rağmen aynıyız.

özümüz bir..

beni belki anlarsın..

"şeytan taşla" dediğinizi duydum..

peki..

tüm taşlarımı bıraktım.....

size.

gelin beni taşlayın.
çünkü şeytan bende...

ankaranın kırosuyum ama mutluyum

2010-06-22T19:16:00.005+03:00

elime bir film alıyorum izleyip izlemediğimi bir türlü hatırlayamıyorum. başını hayal meyal hatırlayıp da sonunu bir türlü anımsayamadığım bir film bu. e olay zaten sonunda di mi sonuçta? izlesem başları can sıkcı, aynı şeyler, bilindik diyaloglar olacak.
ama sonu için değer mi?
hmm peki o da bir türk filmi "klişe"lerinden ise?
nolacak ki? fakir ama gururlu bir genç kız mutlu olacak en sonunda,
çatal kaşık tutumasını mı öğrenecek
iyi giyinecek
iyi konuşacak
türlü türlü yenilikler katacak kendine..

adam farkedecek elbet..
aşık olacak..

kendisine layık olacak.
türkan şorayın en türkan şoray olduğu
en göz süzdüğü film olacak.

"güzel olduğu kadar da küstah" olacak.

erkekler sever hem güzel hem de küstah olanları.
süs biberleri hep sevilmiştir.
acıdır yakar ama taşıması güzeldir.
herkes tadamaz onları bi kere..

neyse bizim türkan yüz vermez ediz hun'a,
intikam soğuk yenen bir yemektir ya
yemek iyice soğusun diye sinsi sinsi bekler bir kenardan
şuhh bir kahkaha da patlatır.

olmuştur o.

hanımefendidir.
ayıp yanlış bişi yapmaz.
yapsa da yakışır. kapris denir.
bizimki biraz huysuz denir.

neyse bizim ediz kaptırır kendini iyice.
o eskiden sevdiği fakir ama gururlu kadın
içindeki silik bir vicdan azabı
ince bir sızı olarak kalmıştır sadece.
hatırladığında rakıyı tokuşturup da bir içki masasında "içelim" diyip geçeceği bir anıdır sadece.
kadeh tokuşturma bahanesidir.
neyse..

türkan gerçekleri söylemek ister.
türlü oyunlarla kendine iyice bağlar.
bizim ediz de maymun olmuştur iyice o sırada.
köpek gibi salyalarını akıta akıta koşmaktadır peşinden.
işte "mükemmelliği" aradığı "kusursuzluğu" kendisine "yakışanı" bulmuştur.
budur!
olmuştur!

herneyse..
türkan bombayı patlatır.
ediz utancından yerin dibine girmiş orda kazı çalışması yapıyordur.
neredeyse birazdan petrolü bulup araplara rakip oalacktır.
kendisine bir kırallık kurabilecektir.
bu göt oluş, bu hayatın sillesi yetmiştir ve artmıştır kendisine.

bu farkındalık da süper ve ötesi işlenir klişe filmimizde.

sonunda, ders vermeyi başarmış türkan süzüm süzüm süzülürken ediz de aile babası olacak, pembe çatılı evlerinin akan çatısını tamir edecek veya doğacak çocukların altını temizlecek gücü toparlamıştır.

film bu 2 aşığın yanaklarını ekrana bakarak değdirmesiyle sona erer..

(iddialı laflar her zaman basittir)

bu bir klişedir.
ama ne yazıkki severim ben bu klişeyi.
güzeldir umut vericidir.
kirlenmemiştir.

e tabiki herkes mükemmeldir.
kimileri ise çok daha mükemmeldir.
"söz" sahibidir.
"hak" sahibidir.

işte bu yüzden haklıdır.

ben neyse bu filmi izlemiyim.

şu sonu ne şekilde biteceği belli olmayan
katil çırak mı aşçı mı yoksa baştan beri melek gibi görünen üvey anne mi görelim.

biraz da avrupanın klişelerini benimseyelim.
özümüz zaten önemsiz ya, başkalarının klişeleri bile bizim için modernizm..
yoksa post modernizm mi?
e bilemedim ben şimdi.

hani bir gerçek vardır da insan farketmez.
hep en beğenmediğimize benzeriz.

çünkü en beğenmediğimizi beğendiklerimizden çok gözlemleriz
istemeden benzeriz.
bu benim kendi çapımdaki tespitim.
tamamen yanlış da olabilir.
sorun değil yani yıkılmam yanlışsa.
hayatı kendime zindan etmem.
aç susuz kalmam bu yüzden...

ben şimdi film izlesem mi izlemesem mi bilemedim.

izlesem ve beğensem "alın siz de izleyin" demeye çekiniriim.

hele ki bööle mükemmel insanlar etrafımdayken.
interneti araştırma yapmak için kullanmam.
özgün olanla olmayanı ayırt edemiyorum ki.
evet evet
bende bir sorun var.

milletin twitter da bin tane tweet'i varken ben daha varlığından bi haber ismini söylemiyordum.
hele ki benim gibi kendini bilmez küçük insan.
nasıl sevebilirim o müzikleri

e o kadar şeyden sonra izleyemem ki o filmleri de..
neyse
gizli gizli izlerim ben de

koyarım kendimi türkanın yerine
aynanın karşısına geçer
süzerim gözlerimi..

e zaten biraz da köylüyüm ya..

ankara kırosu

ohh be mutluluk bu.

2010-06-13T14:17:00.002+03:00

hazırlandım sokağa çıktım, birden vazgeçtim..
geri döndüm..

hayatım bu sokak kaldırımlarında geçiyor.

2010-06-11T20:17:00.000+03:00

emprovizasyon..

2010-06-11T19:36:00.007+03:00

içimde bir şiir defteri, bir de oradan oraya savrulan notalar. bir de fırça darbesi duruyor. yeri geldiğinde birşeyin üstünü en siyah boyayla kapatmak için veya en beyazla..

bazen bir şarkı söylüyor içimde bir yerde birisi. diğeri durmadan notalarını yazmaya çalışıyor. piyano önce sakindi. şimdi en acı melodisinde. keman da geldi. ağlıyor. üflemeliler bir kulağımdan diğerine üflüyor sanki. ruhumdan çıkıyor tüm bu sesler. gitarının telleri gibi vuruyorsun sanki tüm kuvvetinle..
ben içimden bir şarkı besteliyorum.

öyle anlamsız
öyle anlamlı...

beceremesem de "benim" diyorum.
bana ait.

"ben"cilliğimin zarı yırtılmış.
bozulmuş çoktan
ne bakir ne bakire

sanki cinsiyetsiz
şekilsiz.

öyle çok dinlemişim ki bazen seni

rüyamda görüp "ben" sanmışım sana aitleri

ne garip.

ruhumun üzerindeki örtü kalkmış.
çıplakmış

beyaz gibi görünürmüş ama siyahmış.
katil dediğin çocukmuş.

oysa o hep yanılmış.
eli kanlı,bıçaklı sanmış.

masalmış.
yalanmış..

aşkta anlamarayış
sonu görünmeyen bir otobanda yürümek gibi.
açlara sarhoşlara otostopçekip arabalarına binmek.
yalnızlık mı iyi yoksa sevmeden sevişmek mi?

biz hiç sevmeden seviştik mi?

tutkuya sağdıçlık mı yapıyorduk sadece.

sen otobanda sersefil mi geziyordun bana söyle..

yanımdan geçip 10 adam boyu, durdun.
müziğin sesi sonuna kadar açıktı.
en sevdiğim şarkıydı o
duyduğum en iyi şarkı.

neyin sarhoşluğuydu?
ben topukları kırılmış ayakkabımla.

ölümümü betimliyorduk aşkı mı?

sebeplerimiz hep anlamsızmıydı?

ben anlamarayışında kaybolmuşum.

bulunca yorulmuşum.

dinlenmek için sayısız ten kokan koynuna sokulmuşum.

sonra elleirmle yıkadım.

seni yıkarmış gibi görünürken ben de yıkandım.

şimdi en iyi şarkıyı duyuyorum.
yapmadığın
henüz bilmediğin.

ben duyuyorum ama.

avuçlarında ateş çünkü biliyorum.
donacaksın yoksa yanmadan.

dayanamayacaksın.

ve benim sadece içimde bir şiir defteri.
bir yırtık günlük.
bir de oradan oraya savrulan notalar...

bir de fırça darbesi duruyor. yeri geldiğinde birşeyin üstünü en siyah boyayla kapatmak için veya en beyazla..

ama içimdeki şarkı siyahla boyanmaz di mi??

2010-06-07T15:04:00.002+03:00

içimden mızraklar geçiyor.
susturduğum, yatıştırdığım, unutmaya çalıştığım herşey su yüzüne çıktı aniden.
başka başka bahanelerle mutsuzluğuma kılıflar uydurmaya çalışırken, aslında içinde kaybolduklarım bambaşka.

içimde bir mızrak var, sağo sola çevrilip kanatıyor daha beter.

tarifsiz..

geçmiş geleeğin aynasımıdır?

yapılanlar yapılacak olanların teminatımıdır?

değişir mi insanlar?

nereye dönsem leş gibi kokuyor sanki.
her taraf pislikmiş gibi.

aklımı mı oynatıyorum?

kendimi mi buluyorum?
bu o kadar kötü bişey olmasa gerek diyorum bazen.

hiç tanımadığım birisiyle konuşabilirim belki.

"hadi al şu acıyı yerine iyisini ve güzelini koy" derim.

burası da benim ağlama duvarım napayım..

içimdeki taşları fırlatıyorum buraya..

hafifliyorum biraz.

o kadar ağırım ki!!

kendime

2010-06-07T03:48:00.002+03:00

bu yazıyı sana bizim oralardan yazıyorum, böyle şiddetli yağıp da ıslatmasaydı son sigaramı da yağmur içecektim bir tane daha..
kader diyelim..
uykumun en derin saatidir bu saatler bilirsin..
niye mi şimdi ayaktayım?
işte ben de sana onu sormaya geldim..
biliyorsan bana da söylermisin?

balkondan ayrılmayan kuşum da yok şimdi.
çatıya saklanmış kuş bakışı izliyor şimdi geceyi.
ben sadece beş kat yukarısındayken hayatın.

birazdan şarjı bitip de kapanacak olmasaydı bilgisayarım
sana neler yazardım biliyosun..

kader diyelim.

senin de uykunun en derin saatidir şimdi
biliyorum.

şu saçlarım öyle pis öyle yağlı olmasaydı
gelirdim başımı okşaman için..

severmiydin ki?

sevmezmiydin?

neyse boşver
canın sağolsun..

ısıtmışsındır yatağı şimdi.

ben de üşüdüm biraz.

tamam çok bekletmiycem
yanına geliyorum.

benim en iyi oyun arkadaşım..

kendim..

iyi uykular bize..

ölüm bütün sınıfları kaldırır

2010-06-06T20:01:00.003+03:00

öyle iyi sakladım ki kendimi
siz bile gördüğünüzü ben sandınız.
oysa yoktu hiç bir adımım ıslak betona
ve kalmamıştı hiç bir ayak izim yollarda.

siz sandınız ki tıkırındaydı herşey
iyiydi yolundaydı

soru işaretleri bırakıp gitmek istiyorum
bencilce..

anlatmak istemiyorum neler olup bittiğini.
içimdeki değersizlik öyle büyüdü öyle büyüdü ki
kendime ait hiç birşey göremez oldum.

bana yüklediğiniz değersizlikler içinde kayboldum.
en dipteyim sanki.
daha derini yok.

yanlış seçimlerim oldu.

sözlerimi de geri alamam ki
ama rica etsem verirsiniz belki geri.

sevgilerimi de verin

kanalizasyona karışmış duygularımı da..

çekip gideyim istiyorum.
sözlerden uzak kalayım.

sen kendi açından hep haklısın
ben ise haksız.
tamam bırakın bari hep haksız kalayım.

çözülsün şu zincirler ayaklarımdan.
koşayım ben de biraz.

acı çekmekten korkmuyorum asla.

böyle donuklaşmış bir ruha iyi gelir acı
kendine getirir.

sorularım
sorularım
sorularım

nolur birisine de cevap verin..

istediklerim değil
duymak istemediklerim değil

korktuklarımı söyleyin bana.

acıya boğun beni
ben öldüremiyorum işte

korkağım
siz öldürün beni...

"rüzgar"ım

2010-06-06T12:38:00.003+03:00

sonbahar havası var bugün havada...
kasvetli, yağmurlu.
bulutlar gri..
en sevidiğim mevsimdir benim herkesin aksine.

böyle şakır şakır yağmur yağarken, az çok üşümek,
ama hoşuna giden bir serinlik olur ya.
boğucu yaz günlerinden sonra herkesi ferahlatan hafif rüzgarlar ve serinlik..

öyle bir hava var..
yapraklar dökülür
sarı turuncu kahverengi yerlerde
bir rüzgar çıkar ayaklarının ucunda toplaşırlar.

sigara içmek çok keyiflidir camdan bakarken..

donuna kadar ıslanmak istersin yaaa

bugün öyle bir hava var işte.

garip, huzursuz, doğal..

bu rüzgarları seviyorum ben..

"rüzgar"ım ..
herşeyim...

2010-06-05T21:58:00.001+03:00

delirmece

2010-06-05T21:24:00.003+03:00

yazamazmıydım, yazmazmıydım.
"off aslında acayip yazardım da yazmazdım" şımarıklığında olamazdım ama.

sebeplerim sonuçlarım,
artılarım eksilerim
çarpılarım bölmelerim
sevmelerim nefretlerim

ve gecenin karanlığı gündüzün aydınlığı sipastik hallerim
bildiklerim bilmediklerim
unuttuklarım hatırladıklarım

gittiklerim ve geldiklerim.

hepsi düşman olmuş gibi bana.

iyisi kötüsü birleşmiş yingyang olmuş üstüme üstüme geliyo sanki.

hani varken bööle ultra bahtsızlıklarım
atsam kendimi boğaz köprüsünden, şehir efsanesi süpermen belirir tutuverir belimden kurtarır beni.
"hey nereye beybi" der.

bir de ekler kanımca "haziranda ölmek zor" diye.

yakasındaki kırmızı karanfili de verir elime.
bırakır ortaköy camisine terkedilmiş çocuk gibi gider.

işte ben o zaman kesin çok küfrederim.

"yazamayış" günlerimde biriktirdiğim ne varsa kedi köpek kuş misal anlatır dururum.

aa kıza bak delirmiş derler belkimm sonra..
neysee..

tam da açılıyorum artık, buldum derken kendimi kapanmak tekrar.
gösterip de vermemek gibi kendi kendine

zaten yazmam ki ben iyiysem.
ne yazcam gider eğlenirim gülerim.

boşluğa düşmek yerine bir tavşanı takip edip harikalar diyarına düşseydim.
alice'e komplo kursaydım, sonsuza dek toprak solucanı olsaydı..

ben başarılı olsaydım mesela.
toplum içinde bağıra bağıra telefonda konuşan insanların cahil cesaretlerine sahip olsaydım.

şile de yüksek bir kayaya çıkıp sırt üstü suya atlasaydım. sırtım cayır cayır yansaydı da hiç bişi olmamış gibi davransaydım.
"acımadı ki oğlum" deseydim.

bir espiri öğrenseydim, önüme gelen herkese yapsaydım, gülmezlerse onları salak ilan etseydim mesela.

yada ajdar'ın çikita muz adlı şarkısını ben besteleseydim, muzu ellerimle yedirseydim.

insanların acınası hallerinden kendime alay konusu çıkartsaydım da, övünseydim kendi süper karakterimle.
hani hiç yapmam ya
şimdi de yapmadığım gibi mesela.

(yapmadım canımın içi, sen yanlış anladın, hani biraz salaksın ya)

götü kalkık burnu dik, tırnakları ojeli, kirpiği rimelli gezebilseydim hep.

akmasaydı bir kere de şu makyajım
çıkmasaydı sivilcelerim bok varmış gibi.

sabah iyi ki bir yürüyüş yaptım diye, patates kızartması yeme hakkını bulmasaydım kendimde.

otobüs şöförleri gibi şeritin ortasından gitseydim her daim.

taksi şöförleri gibi dursaydım olmadık yerde.

minübüs şöförleri gibi ağır sigaralar içip cengiz baba dinleseydim, "parasını vermeyeen" diye bağırsaydım arada.

böyle olsaydım.
hayat ne güzel olurdu.
benim gibi silik anılar biriktiren bir faydasız olmazdım..

dün ki götü boklular bugün tabakane işletir oldu.

ben...

hiç...

sıfır
sıfır..

offffffffffffffffffffffff

2010-06-05T19:10:00.001+03:00

çöpe attım.
uzun süre saklamıştım...
ne zamandır hatırlamıyorum.

ben kızdıklarım gibi olamam dedim.
sinirlendim.

çöpe attım..

özledim

2010-05-26T19:01:00.003+03:00

anlatacak çok şeye sahibim aslında ama içimden çıkamadılar nedense.
biriktirip durdum.
ne okudum ne yazdım bi süredir.

"gurursuz kadınlardan nefret ediyorum"
defalarca içimden tekrarladım bu lafı.
belki biraz gördüğüm rüya, belki yaşananlar bilmiyorum.
otobüste giderken aklımdan çıkmadı, yolda yürürken, arkadaşlarla sohbet ederken bile içimden tekrarlayıp durdum.

ben zamanında kendimi en gurursuz kadın ilan etmiştim. en çaresiz ve en ne yapacapı belli olmayan. ama kendime bence biraz fazla yüklenmişim anladım. benim yaptıklarımı solda sıfır bırakacak ne davranışlar varmış.

ulan ben melekmişim meğersem diyorum.

anlamıyorum. ihtirasları uğruna gözleri kör olan kadınlar. ne kadar küçük duruma düşüyorsunuz.
kendinizi nasıl da belli ediyorsunuz.

oysa yaşanacak çok güzel şeyler var hayatta dönüp de baksanız.
kendi hatalarınızın, umutsuzluklarınızın acısını başkalarının hayatlarını çalmaya çalışarak yaşayamazsınız. bu bencillik olur.
ve bunu başaramazsınız.

benzeyemezsiniz.
ben de benzeyemem.
hiç istemiyorum benzemek.

o kadınların varlığı, tertemiz bir kadın vücudunda alınmayı unutmuş tek bir kıl kadar anlamsız. cımbızla çekip alınması kolay.
orda hala var olmaya çalışmanın faydasızlığı içinde çamura batıp duruyorsun.

içimden "an"lar geçiyor yakarak.

yankıları bir susturabilsem.
bir gün çıldıracağımdan korkmasam bir an.

kendime birbirinden bağımsız "an"larla bir zaman dilimi yaratmaya çalışıyorum.
duygularımın sürekliliği yok
korkularımın da
öfkemin de..

sanki hayatta her konuda istikrarsızım.

ben de faydasızım sanki onlar gibi bazen.
en olmak istemediğim gibiyim şimdi mesela.

acındırabilrim kendimi

acıtabilirim de seni aynı zamanda...

ellerimi uzattıkça yanıyorum..
donmak gibi bir kavrulmak.

soğuk yanması gibi içim.

önce kavrulmak sonra donmak istiyorum..

küllerimi ayaklarının altına sermek ve
basman için üzerime..
ayaklarının altından kayıp gitmek için
aşkla..
sevgiyle..
nefretle..

özledim..
hem de çok..

itiraf etmesi kolay ama duyulduğu gibi kolay değil.

çok zor bir özlem bu.
kalbim de dursun istiyorum işte.

anlamsız bir serzeniş halbuki, saman alevi.
sönecek birazdan.

balkona konup sadece karnını doyuran bir güvercin gibi

özgürlüğümü de ver bana ama doyur da beni.
tıka basa
içim dışım sen olsun...

kendinle doldur beni..

2010-04-28T00:30:00.000+03:00

misafiriyken sahibi olmak ne güzel.....

2010-04-11T21:34:00.001+03:00

öküzsem söyle

2010-04-11T21:24:00.002+03:00

doğal soğuma süreci dünyanın.

kararında soğumalı
üzerinde yaşanabilecek kadar
çok soğursa
hayat durur

halbuki nasıl da ihtişamlı bir patlayıştı.

bir arkadaş olsa şöyle derdi

"dürzü"

ulan insan değilim.

2010-04-10T18:37:00.002+03:00

sen ve ben
farklı külahlarda
aynı dondurmayı yaladık.

ama geçmedi içimdeki
dünyanın merkezine parmak atma hayalim.

ama
hadi neysee :)))

kibir

2010-03-25T21:04:00.002+02:00

toprak ayaklarımın altından kayıyordu, ilk kez yükseldiğimi hissediyordum ve sular akıyordu altımda ben duruyorken, işte huzur buydu.

yer altında gezinmek, küçük bir delikten girmek başka bir dünyaya
kaybolmak..

sözünde özünde kaybolmak.

bilinçaltında
yeraltında.

toprak sallanıyordu,
yukardaki tüm binalar yıkılıyor
nehirler taşıyor
ölüyordu bir bir insanlar.

ben yeraltında güvendiydim.
özündeyken.

altındayken

özgürlük ..
arınmak kirlerden.
kibir...
küçümsemek başkasının aklını.
tıpkı filmdeki gibi.

öyle kibirlisiniz ki
bilemezsiniz.

ve bilmeyi
asla istemezsiniz..

en nefret ettiğim kadın

2010-03-20T09:55:00.002+02:00

ömrümden nehirler geçiyor.
öyle ıslak öyle dalgalı...

derin..

"sen" , en nefret ettğim kişi,
nefret etmeyebilirim belki senden.
neden başkalarına seslenir gibi sana sesleniyorum?
neden tanımadığım sen, gözlerini diktin gözlerime
neden ayırmıyorsun bir an olsun?

gücünü mü ispatlıyorsun böylece,
lanet mi bu?
öfkeni kemiklerimde hissediyorum.
titriyorum.

bilmediğim bir suratı tanıyorum artık.
görüyorum.

ömrümden hikayeler geçiyor.
öyle ateşli öyle sadakatsiz..

yalan..

anlatıldığı kadarmısın yoksa var mı kattığın
başka şeyler de kendine?

film şeriti gibi geçmeye hazırmısın ben ölürken
hikayen anlatıldıkça mı büyüyorsun sen?

"sen" en nefret ettiğim kadın.
yazılar yazabilirim sana..

tutup elinden gidebiliriz belki seninle.
yarım kalmış hayalini gerçekleştirebiliriz.

ben şarkılar yazabilirim sana..
her dinleyen bilebilir "sen" olduğunu.

kötülere bişey olmaz kadın.
bunu unutma.

ben ölebilirim sen var oldukça.

sen, ben ve o...

çekip gitmek isteyen sen
kalmak için yalvaran ben.
anlamayan o.

"sen" en nefret ettiğim kadın.
sevebilirim seni.

barışabiliriz.

eğer sevebilirsem seni
aydınlığa kavuşurum.
bencilliğim
savrulmuşluğum
kıskançlığım
arzularım
ehlileşebilir.

ben kendimde kaç taneyim?
sen bende kaç parça?

nefret ettiğim kadın
sen-ben olabiliriz.

korkma.

geride kalandan

2010-03-19T20:53:00.004+02:00

"güzel bir gün ölmek için"

ölmek için güzel bir gün olur mu?
neden olmasın?
en güzel günüm olabilir bugün.

çok karanlık, çok karmaşık duygularla baş etmeye çalışıyorum.
anlatmaya gücüm yok ama anlatmak da istiyorum. ben yaşadıklarımdan ders çıkarmışımdır herzaman. ama ders sandıklarım aslında birikip duran korkularımmış. belki de bu yüzden sağlıklı ilişkiler kurmakta zorlanıyorum.

terkedildik..

ne kolay söylemesi.
çıkıp gelir ama ne farkeder.
unutamıyoruz ki.

hayatta en değer vermen gereken kişilerce terkedilmek, defalarca, sayısız korku biriktirmek.
güvensizlik.

suçlamalar.
ben kendi tarafımdan haklıyım
o kendi tarafından haklı. başkaları da kendi taraflarından haklı. demekki haklı olmak çok kişisel bişey, gerçekten "hak" diye bişey yok. kimse haksızlıklarını kabul etmedikten sonra..

kafama yastığı kapatıp uyumaya çalıştığım günlerimi hatırlarım ben. içimden şarkı söylediğimi.
katil kim kurban kim oyunu gibi geçen gençlik.
hastalıklı, şifasız, korkak, pis kokan günler sanki.

mutluluklar acı süs biberleri gibi.
sevsen de yiyemezsin yanarsın.

sevgiyle kucaklaşanlara karşı kıskançlık. öldüren, insanın içini kemiren bir kıskançlık.
özgürlüğe özlem..

bir gün özgür olacağını düşlemek. istediğim yerde istediğim zamanda veya kişiyle..

yaşlı yürümesi bu. hadi 10 adım kaldı koş desen ne fayda? dizlerim tutumuyor, tabanlarım ağrıyor.
koşamam ki..

kendini öldürmekle tehtid edildim davranışlarımın karşısında.
yada davranışlarımızın.
eğer böyle böyle olmazsak o bir gün çıldıracaktı ve kendisini öldürecekti.
ve/veya bizi.

eğer şöyle davranmazsak hayatı bize zindan edecekti.
suçluyduk, haksızdık, cahildik.
bilemezdik ki..
ne acı
ne acı
......

haftasonu sohbetle geçen kahvaltılarımız yoktu.
severdim ben misafirleri hep bu yüzden, gelsinler isterdim.
onlar varken en "cici" maskeler takınılırdı.
"aile gibi" olabilirdik işte.

birbirine sadece "tahammül edebilmek üzere" programlanmış canlılardık.

sevmek zorunluluğu da vardı. kan bağı meselesi.
ben hiç inanmadım oysa gerçek sevgiye.

şimdi sorsanız hala inanmakta zorlanırım.

herkes suçu başkasına attı, arada kaynandı.

ben ifade edemedim ki hiç
belki de korkumdan.
ama yaşadıklarımdan ders çıkartıp yol aldım hep.
"iyi insan ol, gerisini boşver" dedim
kim ne derse desin.

salak desinler
yada herneyse.

insan kendisini bile anlamazken başkasını anlayamamasına şaşırmam ben.

ben anlamam kendimi mesela. tanıdığımı zannederim kendimi.
ama içinde eli bıçaklı bir katille göz göze gelirim bazen
korkarım.
veya iyilik meleği gibi görünen sahtekarı da görürüm.
tiksinirim kendimden..

özümde var olan herşey, iyi kötü herşey.
yetmiyor şimdi bana.

şimdi kötü olamayacak kadar iyi
ve
iyi olamayacak kadar da kötüyüm.

otursam caddebostan sahilde. yanımda köpekler koşarken, sersem yere kilimimi ve anlatsam...

yada ada vapuruna binsem yine güneşli bir günde, uzansam koltuklara uyusam..

hani çok konuştuğum, kendimi kaybedercesine konuştuğum sohbetlerde bulsam kendimi, farkettirsem, zeki olsa karşımdaki de cümlemdeki 1 kelimeden bulsa beni.

zımbızla çekip alsa içimden beni...

sağ beyinden sağ beyine giden yolu kursak
beden dili konuşsa
biz sussak..

odamda uçup duran karasinekten ne farkım var ki yaşayan iki canlı olarak.
daha fazla sinir hücrem var diye veya ondan daha büyüğüm diye, daha mı çok hakettim şimdi yaşamayı?

ben yaşamak istemiyordum belki peki..
hiç sordunuz mu?

ben en hızlı spermdim, en olgunlaşmış yumurtaydım.
istemiştim demekki.
tutunmuştum..

ama vazgeçmek için geç mi kalmıştım
yoksa siz vazgeçirmek için çok mu ustaydınız.

ilk tokatımı hatırlarım ben.
sorsanız anlatırım herşeyi.

ama ben mutluluklarımı unutuyorum.

mutsuzluktan çıkar sağlayan, yada mutsuz görünmekten çıkar sağlayan tiplerdenmiyim diye düşündüm çok. bu soruyu gerçekten sordum kendime, şu ikincil kazanç dedikleri şey. ama olmadığımı anladım. çünkü benim mutsuzluğum kazanç sağlanamayacak kadar sinir bozucu ve sıkıcıydı.

kimse olmak istemezdi ki ben mutsuzken yanımda, olsa da sıkılırdı.
ben mutsuzken saplanıp kalırım çünkü. bokunu çıkartırım. içine ederim. yüzüme sıvarım.

bu yüzden mutlu rolü yapmak daha kolay gelmişti hep. çok sevdiğim dişlerimi göstermeyi severdim.

dramatize etmemeye çalışırdım sürekli. ama başaramazdım.
o zaman zaten daha salak daha komik olurdum.
gülerlerdi.

kazancım buydu işte..

şimdi, odalar boşalmış.
sesler kesilmiş.

ben odamdayım. tortusu çökmüş bir çayın dibini çalkalayıp da içiyorum.

uzun yazı yazmazdım, stratejik bişidi belki de. okunsun, gözü korkmasın kimsenin diye.
ama şimdi kısa kesmek istemiyorum.

çünkü terkedildik.

hani insanın gözü sulanır sulanır da ağlayamaz ya, böyle göz kenarlarında birikir damlamsı bişiler.
bi de insanın boğazına bir ağrı girer kasınca kendini.

hah işte
şimdi tam öyleyim..

bir insana ağlamak bu kadar yakışabilir inanın.

salya sümük.
rahatlayana kadar..

hoşçakalın..

-.-

2010-03-13T15:26:00.002+02:00

..............................
tavana doğru bakarken, az önce rüyamda gördüklerimi hatırlamaya çalışıyordum.
dünden kalma bir melodi de dilimin ucundaydı sürekli tekrarlarken farkettim -ne kadar süredir tekrarladığımı farketmediğimi- aklımda yer etmiş olduğunu.
savaşların sonu barışla biterken tarih boyunca, her barış başka bir savaşın da habercisiydi hep.

son zamanlarda öğrendiklerim.
öğrenmek zorunda olduklarım.
bilim insanı anlamaya çalışırken ne kadar da çaresizdi.
üstüne üstlük dürüst de olmak zorundaydı.

bazen insan kendini çaresiz hisseder.
ben de çaresizim sanki biraz şu sıralar.

uçan gazlı balonlar gibi, ipini bırakırsan,
uçar uçar ve patlar sonunda..

insan zihninin tüm patolojileri,
kendini normal zannedenler
başkasını normal zannedenler.

hala yapılamayan "normal" tanımları.

normal olmak zorunluluğu, normal olmayanların çileden çıkartan savurganlığı.
tutarsızlığı ve duyarsızlığı.

...................................................

elimden gelen şeyleri yapamayınca
ellerime öfkelenirim ben.

onlara değil.

saman alevi bile az kalır benim sinirlenip sönmeme.

ben sinirlendim derken sönenlerdenim.
içimde biraz kin barındırsaydım,
intikam veya şiddet.

yada özümdekileri -normal olmak uğruna-
irade denen kılıfla saklamasaydım,
hayat benim için daha yaşanılası olurdu.
sizler için değil.

asla değil.

küçük kadın oyunları,
sahte kadın korkuları,
kendini acındırmalar
aşkı kullanmak
gözyaşına sığınmak

oysa bir anlam da ifade etmezdi çok fazla bilirim.

ben insanın en çok kendini eleştirenini severim.

aynaya sık bakıyor demektir çünkü.

morarmış göz altlarını kapatmak gibidir.
gözündeki çapaklardan kurtulmak gibi yada.

"o"nun bana duyduğu öfke kendisinden yansıyor bilirim.

iyi kötü ne varsa bende görmüştür en çok çünkü.

kendi kötü özelliklerini bende görüp sevinmiştir, küfretmiştir.
ben çirkinsem mutlu olmuştur.
çünkü o çirkinken yalnız değildir.

benim kaybetmemi bekler sürekli.
onun kaydedişine yüklediği anlamı biraz anlamsızlaştırmak için.

ben acı çekerim.
içindeki ölmemiş insanlık üzülür duyunca.
ama diğer yarısı üzülmüş gibi bile yapmaz.

düşünür sonra,
ben niye böyleyim.

üzülür.
bende bilseydim
üzülmüş gibi yapardım belki.
üzülmezdim çok da..

..............................................
"adam kadına vurduğunda"
erkektir.

sevgiyle imzalanan gizli sözleşmeler fes edilmiştir.

içinde kurtarılmayı bekleyen bir çocuk vardır.
ama göstermez utanır.
çünkü o çocuk değil
erkektir.
...............................................

okurken içinden bana mı yazdı acaba diyeceksin.

eğer sen bunu diyorsan kendine "zekisin"
eğer zekiysen inan bana seninle iyi anlaşabiliriz.

ama anlamamış gibi yaparsan da
inan bana o sadece senin problemin.

2010-03-03T09:10:00.002+02:00

"ben demiştim" demeyi sevmiyorum. ama gerçekten. sırf bunu söylediğim için egosu şişmiş bir insan gibi görünüyorumdur. hani sürekli haklı olduğunu düşünenlerden. ama bu sefer öyle oldu.
"ben demiştim"

DEMİŞTİM!

neyse çıldırmaya gerek yok.

buraya kadar ki ben demiştim muhabbeti tamamen okulla ilgili. kapatıyorum.

bir diğer sinir bozucu durum ise, bir kere bile uyandığında bana güzel söz söylememiş, askine
kovmuş,küçümsemiş, saçma açılımlar getirmiş, sabrımı sınamış, sevgimi sınamış, yani aslında tamamen beni sınamış kişiye çok kırgınım.

bu sabah kırgın uyandım.

2010-02-28T15:02:00.003+02:00

herkese mavi boncuk dağıtanlar, sonrada mavi değildi o beyazdı diyenler
halden anlayıp da anlamazdan gelenler
sümüklü böceklerin yanlışlıkla üstüne basıp ezenler
sevişebilme ihtimalini sevenler

cümleleri "ben" ile başlayan herkes

mutsuzum bazen
karışığım
saçmayım
saçmalayanım

saçını gün aşırı tarayanlardanım
ama 2 günde bir yıkanırım

obsesifim
asabiyim
çirkef de olabilirim bazen

görüp de görmezden gelirim
zaman zaman gelemem

zevk olsun diye kibrtileri yakıp bitirenler
sonra sigarasını yakamayanlar

bazen yazarım
bazen yazdığımı zannederim

kekin kakaolu kısmını sevenler
ekmeğin içini yiyenler

zayıflamam lazım
bunalımdayım.

artislik olsun diye
kahveyi sütsüz şekersiz içenler

boğazım yanıyor
sümüklerim akıyor.
arap kızı olup camdan bakasım var

ukalalık yapasım
uzatılan elleri sıkmayasım var.

öperim.

parasetamol

2010-02-24T12:26:00.003+02:00

parasetamol etkisindeyim şuan.

birazdan geçer.
yutkunurken pisipisi otu yutmaya çalışırmış gibi zorlanıyorum.
bak da biraz botanik öğren
ben onları çocukken pislik olsun diye arkadaşlarımın kafalarına atardım.
çıkartıcam diye uğraşıp dururlardı.

çin işkencesi yöntemlerinden birisi olduğuna dair rivayetler de vardı bu konuda.
esirlerin popolarına sokarlarmış bunları diye.
hem tiksinir hem eğlenirdim ben işte.
böyle spastik bi çocuktum.

şimdi de aynısı, hiç değişmedi.
hayata isyan edesin varsa, gir yorganın altına sıcak sıcak et dimi?
yok illa balkonda sigara içilecek isyan edilirken,
soğuk böğrüne böğrüne çakacak tokatını.

leş olmuş ağız zaten, dişler beni bir fırçalarmısın diye ağlamaklı.

yok kardeşim ben isyan ettim mi, geberene kadar yaparım bu işi.

burnum akıyor, burnun ilk akma sürecini sevmem ben, kafanı nereye koysan o tarafa süzülür ince ince sümük barındırmayan bir sıvı.

sonra tıkanır. iş makinalarıyla kazı yapmak gerekir benim burnumu açmak için bilirim.
ahhaa işte şimdi sıçtık derim.

neyse.

sigara aynı bir işkencedir ama içersin, kader vurmuş bir kere sende vur mantığı.

ben başkaları tarafından acı çekerken, bir de kendi kendime acı çektirmeyi sevenlerdenim.
kendimi cezalandırma yöntemlerim bir harikadır hep.

sorarsanız nasıl ödüllendirirsiniz
işte onu bilemem.

bir manada fenafillah, nirvana vs

parasetamol kankam olur bu günlerde.
malak gibi uyutur.

hani domuza versen 2 tane horlatıcak cinsten etki yaratır benim bünyemde.

şimdi biraz daha iyim sanki.

acı yok rocky!

(bu arada ben seninle şemsi paşa pasajında sesimizin büzüşebilme ihtimalini sevdim.)

2010-02-23T20:12:00.003+02:00

çok mutsuzum bugünlerde..
otoyolda lastiği patlamış koca, yüklü bir kamyon gibiyim.
kime çarpsam acıtıcam.
gündemimde değinmek istesem konu bir ton.
hep es geçiyorum, üstünde durmamaya çalışıyorum.
dosta da düşmana da küstüm bu sıralar.

dosta küsüm, dostluk böyle mi diye
düşmana küsüm, neden bana düşmansın diye.

hayatta bir kavgam yok. amacım yok belkide.
bu yüzden savruluyorum her gün bi tarafa.
ama amaç ne demek bilmiyorum ki ben
belki de sorunum bu.
benim sorunum sorularım sadece.

şaşkınlıklarım var her köşemde,
sevdiğim de sevmediğim de şaşırtıyor beni sürekli.

elimde bir kitap okuyorum, okuduğumu zannediyroum.
zerresinden haberim yok oysa.
beni bekleyen projeye azılı katil gibi bakıyorum.

özlediklerim var hayatta, mesafeler girmiş aramıza.
gel desem gelir de ben diyemiyorum.

git diyebilmiştim oysa.

beni sadece sivilcelerim terk etmiyor..
alnımda çoğalıyorlar..

yıllar sonra kavuştuğum dostlarım gibi.

belki bugün kendime güvenme sebebim olur diye baktığımda aynaya,
sararmış cildimde kırmızı benekler onlar..

eleştrilecek o kadar çok tarafım var ki.
ben bile korkuyorum kendimi eleştirmekten.
neyle karşılaşacağımı bilmiyorum.

laf olsun diye yaşıyorum su sıralar.

tadı kaçmış sakız gibi hayatım!

2010-02-14T21:05:00.003+02:00

bi süredir saçma sapan işlerle uğraşıyordum, yazmak istemedim, elim gitmedi.
ama güzel bir haberim var bir kitap yazmaya başladığım -denemesi bile güzel- söylenebilir.

onun dışında hormonlarımın bozulmasına bağlı öfke sinir sebebiyle, sinir bozucu tavırlar sergileyerek herkesi uyuz etmeyi başardıysam ne mutlu bana :)

yaptıklarını ettikleri yediklerini içtiklerini insanların gözüne sokarak, yenidoğan pipisi gibi egolarını bu yollarla şişirmeyi kendilerine zevk edinenlere orhan babadan "ben kendim bir alemim
" adlı eseri yolluyorum.

sonrasında eli öpülesi müslüm babaya paslıyorum..

içimdeki yurdum çocuğunu ortaya çıkaran ultraenteldantelingenlere teşekkür ediyorum.

bitti.

2010-02-10T21:21:00.001+02:00

Allah insanları kötü akrabaların şerrinden korusun.
Amin.

sanane

2010-01-31T12:34:00.006+02:00

ve siz işte bu yukardaki çiftler gibi sevimlisiniz.

2010-01-28T20:49:00.001+02:00

canım hiç bişi istemiyor.

su

2010-01-23T14:05:00.004+02:00

sen hangisi olmak istiyorsun?

üretenlerden mi?
yoksa üretilenleri kullananlardan mı?

kendini hangisine layık görüyorsun?

kolaydır yapılmışın üzerine konuşmak,
eleştirmek
insafsızca?!

yapman gerekir senin de doğru olduğuna inandığın biçimde.
kıyısında köşesinde dolaşmadan.

birisi demişti bana zamanında,
aşk ile söylemişti o zamanlar.
"sen bir adasın herkes sana gelmek isterken, ben adım atmak istemiyorum sana, sahillerinde dolaşmayı seviyorum ben" diye.

korkakça gelmişti çok,
şimdi hala korkakça!

böyle pırıl pırıl görünen bir cümlenin ışıltısında kamaşıp da gözleri görmek istemez kimse altındaki gerçeği.
susar gider..
hep susar anlayan da.

duruşun olmalı öncelikle.
ama nerde durduğunu önce sen bilmelisin.
açık adres gibi olmalı duruşun, yanlış kapılara çıkmamamalı seni arayan.
adresin belli olmalı.

başarı demek önce durduğun yerde belli olur.
sonra da stratejinde.
asla söylemeyeceksin onu işte.
tek saklaman gereken bu.

kendinden bile saklayacaksın çoğu zaman.
dilinin ucuna geldiğinde, minik bir kan damlası gibi yutacaksın.
tükürmeyeceksin.

söyle memnunmusun durduğun yerden.
olmak istediğim bu muydu gerçekten?
yada başka yerdi de olmak istediğin
bununla yetinmek daha mı kolay geldi.
kader kısmet diyerek.
yada zamanını bekleyerek.

hergün görüyorsun kendi suratını,
bir de başkalarının gözünden bak.
kıskanılıyormusun
yoksa
acıyorlar mı sana
içten içe.

bunu bilebilirmisin gerçekten?

gol atmak değil başarı.
kendi kalene değil
rakip kaleye atacaksın o golü.

o zaman olmuşsundur.
ama bunu da bilemezisn asla maç bitmeden.

uzatmaları da var bu işin.
yoruldum biraz dinlenicem diyemezsin,
çıktıysan sahaya.

karda yürüyüp izini belli etmeyenler var hayatta,
(kar'a övgüm)
ya geçeli çok olmuştur o yolardan
üstünü örtmüştür yeni karlar çoktan,
yada
yürümemiştir hiç
yürümüş gibi göstermiştir.

peki ben?
sen?
veya
onlar nasıl yapacaklar?

gerçekten varmıdır bunu başaran
yada ilk başaran olmak istermisin??

hep özeldir ilkler,
hep ilk olmak istemişimdir ama
şans ya bu dünyaya bile 2. çocuk olarak gelmişim.

yaptıklarım yapmak istediklerimin yanında
bin yıldızdan biri sadece.
ama işte hayat da geçiyor bi yandan.

az önce bir kar tanesini tutmak istedim avucumda
elime değdiği anda eridi.

kardı su oldu..

söyle bana ılık bir su gibi mi yaşamak istersin,
dağın tepesindeki kar gibi mi?

ben de bilmiyorum.

öz aynı sonuçta,
şekil geçici..

hepimiz aynı kapın içindeki su mu olmak istiyoruz.

öyleysek söyle bana?

akacakmısın
duracakmısın yoksa??

itirafname- korku

2010-01-21T23:12:00.013+02:00

sarıldım battaniyeme,
filmden bir sahne gibi, çayımı alıp üzerime battaniyeme sarılıp balkondan dışarıyı seyrettim.
hayatım sana giden yolda bakarak, gözleyerek, bekleyerek geçiyor.
en önemlisi izleyerek.
yollar kattım kendime sana gelirken.
değiştim.

bugün tren istasyonunda otururken,
bir sigara yaktım
başımı öne eğdim,
önümden bir sürü ayak geçti
renkli renkli ayakkabılar
hızlı, telaşlı
yavaş, acelesiz adımlar gördüm.

yanımda bir teyze vardı, inatla rüzgarın ona doğru üflediği sigaramın dumanına küfretti içinden, bana baktı, inceledi bikaç saniye, eminim yakıştıramadı.
gençlik nereye gidiyor diye düşündü.
gençlik yanında oturuyordu, bekliyordu
aynı onun gibi.

torbasındaki dantelini çıkarttı, örmeye başladı.
hayatı unutmak istercesine ördü
ördü..

bir amca ayakta bekliyordu, elinde çantasıyla.
kime nereye gidiyordu?
yılların ölümlü ifadesini takınmış suratına
sadece raylara bakıyordu.
hiç gelmeyecekmiş gibi hissettiren sessiz raylara.

ben sigara içiyordum, ama hava o kadar soğuktu ki
ağzımdan çıkan duman yanıltıyordu sanki beni.
soğuğu içiyordum biraz da.
sigara bahanesiydi..

tren geldi.
itişerek girdik içeriye.
"önce inenlere izin verin" dedi birisi.
haklıydı bu en bilindik şeyi söylerken.
hep haklılardı.

ayakta mı durmalıydım
yoksa oturmalımıydım?

dikkat ettim, ağır eşyaları olmasına rağmen insanlar düz yolculuk etmeyi seviyordu.
ters gitmek midelerini bulandırıyordu.
oysa tersken ileriye gitmek zevkliydi bence.
tepetaklak uçmak gibi..

oturdum.
ağaçların yapraklarının yer yer treni okşayıp geçmesini izledim.
kaç defa gittim bu yolları?
kaç kez heyecanlandım sana ulaşmamın yüz görümlüğü olan bostancı durağına geldiğimde?
unuttum..

ben kasveti sevmem bilirsin.
yanıltmasın seni siyahı sevmem.

ben içimdeki çingene pembesini bile bilirim.

en takılmaz altın sarısını da.

neyse..

uyudun.
yattığım yerden dolabını inceledim.
yere düşmüş saç tellerine baktım,
kenarlarda birikmiş tozlara,
etrafa saçılmış pedallara
kablolara,
düşmüş bozuk paralara...

döndüm bi ara sana baktım,
ölü adam uyuyuşu
rüyadaydın belli ki
derin soluk alıp verişi
izledim..

çorbanı içişini izledim.
simitten bir parça koparışını.
sigarayı yakışını da..

çaldın dinledim.
çaldın izledim.
kıvrılmış baş parmağını sevdim uzaktan.
ne anlattın dinlemedim.

izlemek daha güzel geldi sanki.

dönüş yolunda
plakalar,
farklı farklı markaları olan arabalar,
çeşit çeşit renkte ve modelde
geçip gittiler yanımızdan
ben izlerken..

sonra
elimi tutuşunu izledim.
diğer elinle vitesi değiştirmeni.
cebindeki çakmağı aramanı.
bana bakmanı.
bakarkan ne hissettiğini bilmek istedim.

bazen beyninin içinde olmak istedim.
kuşbakışı herşeyi görebileceğim yerde.

seni kontrol eden merkezin ustasının yanında
bir stajyer gibi en aşağıdan başlayarak öğrenmek isterdim.
en ayıp olanından
en korktuklarından
en sakladıklarından.

sonra öpüşünü izledim.

gittim.
arkamı dönüp bakmadım.
gidişini izlemedim.

korkuyorum gitmelerden.

"ölümün son iyiliği bir daha ölümün olmamasıdır. ." Nietzsche

ne doğru söylemiş.
ölümden korkup da intihar edenler gibi.

ayrılıktan korkup da ayrılmak istemek gibi.
korkumdan yapıyorum çoğu şeyi belki de.

ayrılık bu yüzden bu kadar içimde.

ayrılmayı istediğim an bile
delice korkuyorum ben kaybetmekten.

benden yitip giden herşeyden korkuyorum.
bitmelerin tüm şekilleri ölümü anımsatıyor bana.

var mı bunun bir anlamı?
elbet vardır.

birgün düşeceğimden koktuğum için
her gece 5. katın balkonundan izliyorum aşağıyı.
acaba atlarmıyım bir delilik yapıp diye.
korkuyorum sonra.
kapıyorum aceleyle kapıyı.
yatıp yatağın içine dua ediyorum.

ben büyüdükçe küçülmüyor korkularım.

ekleniyor çoğalıyor sanki.

herşeyini izliyorum senin.
bir tek gidişini izleyemiyorum.
korkuyorum.
birgün gidişinin
geriş dönüşsüz olacağından.
belki..

memeler

2010-01-17T16:56:00.007+02:00

sevişecek değil,
sevecek kadın arardı o.
ama sevişseler de fena olmazdı.

belki gereksiz bir yorgunluktu sadece.
sevişmek...
tüm istisnalar içinde basit bir kaide,
terse işlerdi kurallar.

memelerin arasında uyuyabilmek yeterdi.
yan yatınca birbirine kavuşan memelerin arasına sokup da burnunu uyumak..
belki birazda belini okşamak isterdi.
uyandırmadan, hissettirmeden fazla.

hani çok sevdiği çam yeşili olduğuna inandırdığı gözlere bakmak isterdi.
sevmezdi belki çok kadın tenini,
öpemezdi,
dokunamazdı çok.

ama koklardı kadını.
önce sarılıp,
sımsıkı sarılıp,
çenesinden boynuna kadar koklardı.

hiç paylaşmayı sevmediği anne memesiydi,
doymaktı, uyumaktı..

söylemişti birisi bana
"sevişmemiş olmak daha cezbedici"

daha tehlikeli.

hep yarım yamalaktı herşey.
istemezdi sevmediklerine benzemek,
onların korktuklarından da korkmak istemezdi.
ama benziyordu işte.

bir insanın kaderi hep diğer ikisine bağlıydı.

hep onun olsun istediği memelerin sahibi
ve
o memelere sahip kişi.

eğer ulaşırsa sadece ona ait bir memeye
sıkıca kavrayacak acıtana kadar
ucunu yakalayıp ağzına götürücek
ve delice dişlemeye başlayacak.

acıtmak isterdi belki de memeleri.

sahip değildi.

başka şeylere sahipti.
ama sahip oldukları
kullanmak istemedikleriydi.

bir kadına sahip olmak istemezdi
tek derdi memelerdi.

sevişmek yorucuydu demiştim ya
o uyumayı tercih ederdi.

bir fincan kahveyi
televizyon izlemeyi

aşka tercih ederdi.

dedim ya
aslında onun tek derdi
memelerdi.

seçim

2010-01-16T00:29:00.004+02:00

hayat seçimlerden ibaret.

bir yolda ilerlerken bile yol ayrımında yönümüzü seçmek zorundayız.
yoksa herkes yol alırken sen durup kavşakta beklersin.
bazen en kötü seçim bile seçmemekten iyidir.

bazen de seçim yaparmış gibi beklerken sadece duruyoruzdur.
seçimlerimizi ertelemek, gelip bizi seçmelerini beklemek.

olasılıklar içinde en olasılıksızı çıkartıp bulmak bir hünerdir belki.
başarıyormusun bunu gerçekten?

adil gibi görünürken dışardan, senden öteden, uzaktan
gerçekten yastığa koyduğunda başını,
senin, sadece senin bildiğin gerçeklerle yüzleşmiyormusun?

olanları, olmasını istediğimiz gibi gösterirken, üzülüyormuyuz?
üzülüyormusun,
okurken?

fırlatıp atamazsın ki geçmişi.
biliyorum.

sakız gibidir geçmiş.
fırlatıp atarcasına kurtulamazsın,
atmışsan yere,
sen yürürken elbet yapışacaktır ayağına..
dünün yarınında bir sakız gibi uzayıp gidecektir.
üzerine tüm pislikleri yapıştırarak..

oysa ben,
çıkarttım ağzımdan bir zehri kusar gibi önce,
sarmaladım, paketledim.
kimse görmeden en uzağa gömdüm.
yerini de biliyorum.
ama dönmemek üzere gömdüm.

bir kitapta buluyorum bazen, bir harfte bir hecede,
çeviriyorum sayfayı, okumuyorum.
okutmuyorum.

söyle gerçekten dürüstmüydün hep?
dürüstmüydüm.

söylesene
onlar da dürüstmüydü?
bizim kadar
sen kadar?

ya da ben kadar.

hep mi oynandı bu evcilik oyunu
isimler kondu mu hep?

evin bir odasını da hep mi kendine ayırdın?
hayal tekti de hayaline ortak mı aradın?

merak ediyorum.

bir seçim sırası daha
benim karşımda
ben seçimimi sizden yana kullandım.
kurtulamadığım sizden.
sizlerden.
benim dışımdaki herşeyden.

sen seçimini dününle yarının arasında yapacaksın

eğer bu seçimi ben yapacak olsaydım.
inan bana
sadece bugünümü seçerdim.

dünüm de
yarınım da sizin olsun.

(bir de bunu söyler bir dost,
çok da güzel söyler ayrıca.)

evlilik teklifi- budala böreği

2010-01-13T20:49:00.008+02:00

bugün evlenme teklifi aldım.
alabileceğim en anlamlı evlenme teklifiydi elbette
olmasa yazarmıydım buraya!
ama özel istekti bu da kıramadım..

yiğit delikanlı, iki gözü iki çeşme sümüklü kıza hedaye almaya karar verir.
ama bu hedaye en güzel hedaye olmalıdır efenim.

evlilik muhabbetine bir şekilde girilmiştir ama delikanlı kişi bu işin de kolayını, en rasyonalize edilmiş fikri ortaya atmıştır bir kere.

"evlilik teklifi, aralarında bir resmiyet olan kişilerin işlerini ciddileştirmek için yaptıkları şeydir (artistik aforizmalar 1), bizim zaten ilişkimizde evlilik konusu konuşulduğuna göre, böyle bir teklife gerek yok, zaten biz bu yolda ilerlemiyomuyuz ha bitanem? yanlışmıyım? öyle değil mi? ne güzel ne mantıklı bi açıklama yaptım dimi?"
di hayatım.
di bebeğim.

zaten bana kitap almışmış "yaseminin tenceresi", efendime söyliyim
o kitap tam benim kitabımmış,
sonracığıma
hmm
böyle bi kitap alarak ne demek istemişmiş
bu bir nevi teklifmiş

ilerde bu kitaptan yemekler yapacağumuşum,
yiyeceğükmüşüz.

neyse, ben yine aldım daddy'yi

erkeklerin hayatlarında 1 defa yapacakları her işi küçümsemeleri ne garip,
teklife koyıyım size bişi olmasın aslında.
işin tek yaşı, çift taşı, zar tutması, kağıt çalması yok ki.
olsa nolur olmasa nolur,
işin maneviyatı önemli bi kere, ilerde hatırlayınca yaşayacağımız hissiyatlar vs,
beraberken mutlu olduğumuz hangi anlar var sorusuna, birlikte "elektroworld"e gittiğimiz gün diyen kişi e haliyle,
ben de inatla elektrosa derim ona
hiç de umrumda değil.

hayır canım, estağfururllah ne serzenişi, ne dalgası, ne denizi
ben titanik olsam senin 1 dalgan yeter beni batırmaya
haşa efendim ben kimim ki?

düdük...
sıksan ancak fıssss'ım çıkar
gazım kaçar o kadar.

bir de utanmadan, gözlerin mi doldu senin?
ağlıyomusun sen?

ne ağlıycam,
ben olsa olsa gülerim ağlanacak halime şekerim
alla alla cık cık..

neyse neyse
bu kitaba bakarak yapacağım ilk yemeği de seçtim.
"budala böreği"

ardından da "kol böreği"

afiyet olsun sevgilim.

lop lop et olsun sana.

muck!

belden aşağıya, sonra ilk soldan dümdüz, oraya gelince ask again:)

2010-01-07T23:18:00.005+02:00

darwin seni seviyorum!!!!

bunu niye yazıyorum bilmiyorum.
ama içimden geldi napiyim.
çoğu yazının (bazen ve belki benimkilerinde bazılarında) beyinde başlayıp bacak arasında bitmesinden muzdaripim kardeşim.

sokmalı çıkarmalı, yemeli yutmalı sindirmeli konulardan sıkıldım.
siz sıkılmamış olabilirsiniz.
malum dillere pelesenk olmuş "ekonomik kriz var gaardeşim" değil bunun sebebi, evimizde işimizde mutsuzuz, cinsel hayatımız bitmiş, alışveriş desen yok, gezme desen yok, sohbet yok, dost yok, e napalım bööle rahatlıyoruz mantığının içine düşen onca arkadaşa sitemlerimi kendi kendime iletiyorum burdan.

herşey amerikan klişeleriyle başladı, bir amerikan rüyaysıydı, özgürlüktü bilmemneydi derken son gelinen nokta çok içler acısı be!

ajdara gülüp de kıs kıs, ajdarlık yapıyoruz durmadan, ne hoş!

ajdarın çikita muzu ne kattıysa bizlere, etrafımıza ancak o kadarını katar olmuşuz.

onu da yemişiz yutmuşuz sindirmişiz.

"ben aptal değilim, makine mühendisiyim" demişti de gülmüştük
etrafta çok var: "ee böyle davranıyo olabilirim ama ben nanoteknolojiyle kaldırımların yapıtaşlarını çözen mühendisiyim" şeklindeyiz.
aslında bi fark yok, eşşeğe altın semer vurmuşlar yine eşşek yine eşşek.

hayır eşşekleri de severim, mezaci anlamda.
git dersin gider, nereye niye diye sormaz.

neyse, konu dağıldı sanki biraz.

aslında konu baştan itibaren dağınıklı, bişeylere öfkeliyim ama neden bilmiyorum.
şuursuz zihniyet beni de esir aldı belki de.

hah şimdi hatırladım.
dün geldiğin yeri biliyorum, bugün gittiğin yeri biliyorum, yarın gideceğin yeri bilmiyorum belki ama tahmin ediyorum.

iç yüzünü biliyorum mesela, o herkesin çok pohpohladığı süpersonik kişilerin, yaşıyorum, deneyimlerim var, ama izliyoruz bi şekilde, beyin gelişimi henüz biyolojik olarak bile tamamlanmamış (gerçek anlamda), bıngıldağı taze kapanmış ergenciklerin gazına gelip de kendini kral ilan edenlere deli oluyorum.

"işine gelirse hemşerim" mantığı, ne korkakça söz, zarf atmaktır, ama ben alır zarfı açarım okurum, bi posta da sana yollarım.

- neden yazmıyosun artık diye sormuştun, bu sebepten yazmıyorum, saçmalıyorum-

neyse,

durup durup isyan eden bi halim var, gerçekten.

napiyim? dünyayı mı kurtarıyım.
kendi kendime bağrınmak en iyisi.

ha bir de şöyle bir şey var;

"hödöhödö'yle ilgili fikriniz"
- ben uğraşmıyorum onlarla, bana göre değil.

sen zaten uğraşma tabiki, ulaşamayacağın her şeye çamur at, onun kankası, bunun düşmanı kesil, primini yap, geç köşeye 10cm'inle oyna.

bak işte, yine geldik belden aşşaya.
özür özür..

konu bu da değildi.

asıl konuyu pat pat söylemek isterdim, ama maalesef rtükten geçiyor, türk dil kurumum engelliyor, kelimeler kifayetsiz kalıyor, söylersem olmaz,
söylemezsem olmaz.
off ööle işte anladınız siz.

öldürmek istedikleirmin arasına 1 kişi daha ekledim anlıycağınız.

ben inanmam ama müslümanım hristiyanım.
ben soyunmam ama çıplağım.
tapınmam ama elimde putumla gezerim.
konuşmayı sevmem ama motorum soğumaz.
popüler olma derdim yok ama abi nolursun.

vermem ama al hepsi senin olsun.

çalmam ama ortağım olurmusun.

sıçmam ama bokumda boğuluyorum.

adamlarına
adamcıklarına

benim seviyemi de düşürdükleri için "black'ten bir selam" yolluyorum.

belden aşşağa inenlere kızıyordum ama al bu donum da senin olsun:)

donmayın!

sevgiler.

viraja gel

2010-01-03T21:13:00.004+02:00

yazarım yazmam
kime ne!
girerim girmem
sana ne?

al 2010 sana nasıl güzel girdim

miss mis:)

asabi, çirkef konseptim hayırlı olsun

sayende(!)

10 kilo kalıcam
ve sen kemiklerime sarılacaksın!

e hoş zaten o zaman da bakmazsın ya

pisssssss
-likk

kapanış

2009-12-27T20:10:00.007+02:00

bu seneki son yazımdır bu.

geçen sene kendime bir şarkı armağan etmiştim, tam da bu zamanlar, beni bitiren bir griple öksürmekteydim pis pis, hastalıklı..
yeni heyecanlarım olmuştu, heyecanlandırdıklarım ayrıca..

bilgisayar ortamında saklanan herşey, tüm suratlar, yazılar, mesajlaşmalar, kavgalar ve sevinçler..
tüm başlangıçlarımı geri aldım bugün.

elimde olmadan tek tek baktım, altını çizdiklerime göz attım.

ne hissedeciğimi merak ettim sadece, içimde öfke, hayal kırıklığı kalmış mı diye.

evet, az önce yeniden yaşadım,
o suratlar, o gizli resimler ve yazılar yine acıttı içimi.
ben asla değişmemişim üstünü örtmüşüm sadece.

ama geçti bitti.

2009 yılı benim için "çabalamak" yılıydı tek kelimeyle.

arada kalmış, olmuş mu olmamış mı belli olamayan bir yıl.
ayaklarımı vuran bir yeni bir ayakkabıyla yürür gibi geçmiş.
ağır aksak ve acıtan.

hani insanın canı çok çay içmek ister, altını yakar demliğin, kaynamıştır, fokurdama sesini duyarsın, ama aslında sadece altı kaynamıştır, üstü ılıktır olmamıştır.
koyarsın bardağa bir heves, şekeri atıp karıştırırsın, üzerinde beyaz köpükler oluşur.
tadı da berbattır hani.
çok sevsen de içemezsin..
onun gibi işte..

bişeyleri kurcalamak istemezsin hiç, ama emin de olmak istersin..
kendini utandırmak için bakarsın, izlersin, araştırırsın..
sonuç hüsrandır.
neye atsan elini altından bi yalan çıkar.
zamanında acıtıp da seni yerlere fırlatan yalanlar, "boşver" dersin,
boşveremezsin..

yıllardır ağır olduğu için yerinden kıpırdatmadığın bir dolap gibidir, birgün o dolabın arkasına bir kağıt düşer ve sen, zorla ittirirsin biraz kenara kağıdı arkasından almak için, ama arkasında binbir türlü pislik birikmiştir ya, tozlar saç telleri, temizlemek zorunda kalırsın.
keşke kıpırdatmasaydım dersin,
görmeseydim o tozları..

uyumak isteği gibiydi bu yıl..
tam dalacakken uykuya, komşunun arabasının sirenlerinin hiç durmadan çalması gibiydi.
beklerdin gelip de "sahibi" sustursun diye,
ben değildim ya "sahibi"

hani zorla "almıştım seni"
.........

içimi de dökemedim bu sene, yazılarım yetersizdi, ifadelerim donuk
anlatamadım,
anlayamadılar da.

anlamalarını istermiydim gerçekten?
istemezdim heralde,
kendi sınırım bende kalsın isterdim kesin.
adım attırmazdım krallığıma.

en çok ihtiyacım olan zamanda içini boşaltamamak gibi geçti sene.

hani çok tuvaletin gelir ama inanılmaz bir trafiktesindir, insen bile fayda etmez gidecek yerin yoktur.
boğaz köprüsünün ortasında sıkış tıkış bir otobüsün içinde çişini tutmak gibi.
ha geldim ha gelicem diye diye..

içini boşaltamazsın, bari dikkatimi dağıtayım düşünmeyim dersin..
kendi kendini güldürürsün..
senenin 2. yarısından itibaren ise farklılaştı herşey,
umursamazlık dalgası
dev bir tsunami gibi ne var ne yoksa kendine kattı, götürdü..
"olsa da olur olmasa da" günleri çıkageldi.

hayatımın hiç bir döneminde bu kadar boş vermemiştim ben

ve hayatımın hiç bir döneminde kendi özümden bu kadar uzaklaşmamıştım.

bir anne gibi, kendimden çok başkalarını düşündüm sonra,
umursamayışlar anlayışı doğurdu.
anlayış öfkeyi dindirdi.

öfke de gidince boşluk doğdu.
bomboş kaldım sanki bütün özüm öfkeymiş gibi..

kitaplarım oldu, teşekkürler onlara
yeni şarkılarım oldu dinledim.

anlamaya çalışma döneminde kolaydı herşey

"anlamak"

ben bu sene konuşmak istedim çok..
dostlar kendi derdindeydi, sustum.
sonra sordular söyleyemedim.
"ikimizin arasında"ydı ya herşey
söyleyemezdim.

özlediklerim oldu, uzun maillerle anlattım bazen.
bir fikir aradım, bir nefes.

"aşk" vardı.
aşk ne şekilde olursa olsun vardı.

aşk yatak gibiydi bu sene..

yorganlar, çarşaflar tüm kılıflar değişse de
üstünde sıcacık yattım..
hiç düşmeden.

aşkın üzerine bırakıp tüm ağırlığımı uyudum..

şimdi aşk "bol tarçınlı sahlep" benim için.
hani canımın çok çekip de içemediğim bi türlü.
babamın elleriyle yaptığı sahlep, bana tarçınını bol koyup da gülümsettiği.

bu sene dediğim gibi "çabalamak" yılıydı, bu sene de çabaların sonuçlarını alacağım bir yıl olacak.
umarım.

kendime iyi gelmek istiyorum.

yeni senede kendime, bikaç saattir dinleyip tav olduğum şarkıyı hediye etmek istiyorum.

Mustafa Dönmez-Gizemli yolculuk

ayrıca bu sene de "zaman geçer sevgi kalır" demek istiyorum...

iyi seneler.

(herkese)

aşka güzelleme

2009-12-19T23:53:00.002+02:00

glory box....

ensedeki nefesin ılıklığı

beklenmedik bir anda buluşan dudaklar..

yer minderlerinin üzerinde geçen
kısa
sonsuz
her an bitecekmiş gibi
hiç bitmeyecekmiş gibi
korkak
cesur

karmakarışık
özgür
ve aşk dolu

dakikalar

geçen bir ömür

geçecek olan....

arzulanan..

aşkın belirsiz yıldönümünde

hayatıma hoşgelmiş olana

aşka güzelleme

2009-12-17T21:12:00.002+02:00

En ağdalı sözler dudaklarımda şuan.
şeker ve limon karışımı.

çok aşık oldum belki de
tüm korkum
öfkem
buna
beni tutsak edene

çekip gider mi o da ?

yoksa kalır mı?

elimi göğsünde gezdirdiğimde
en sevdiğim kedimi seviyorum
bir kedinin güvenilmezliğinde
istemezse tırmalıyor...

ve uyumazsa o uyutmuyor da

bildiğin nankör kedi

evcil görünen vahşi!

cehennemden selamlar

2009-12-08T13:20:00.004+02:00

çok mutsuz ve karamsarım..

kendimi bataklığın içinde debelenirmiş gibi hissediyorum.

kendimi öldürecek cesaretten de yoksun değilim
ama öldürecek de değilim.

"geçecek hepsi"

"geçer" elbet

neden geçmesin ki?

şuan öldürmek istediğim 2 kişi var

ağızlarının içine namluyu soktuğumu,
kafataslarının arkasından kurşunun beyinlerini parçalayarak çıktığını hayal edip rahatlıyorum.

oysa ben sadece insan olduğu için bile severdim kimilerini

bunlara insan demiyorum.

yavşak, yalaka, ikiyüzlü, beceriksiz, kurnaz, ahlaksız pislikler

öbür tarafta cehennem ateşinde yanarken
kıçınızdan çıkan dumanı seyredeceğim.

tek ..kiniz kalacak hayatta
onunla da birbirinizi becereksiniz!

yamamalar!!!!

küfür ettim açıldım

2009-12-04T22:23:00.002+02:00

insan beyni çok küçük gerçekten,

sığ sularda yüzüp, kendi sularını bulandırıyorlar!

ofis arkadaşımı msnde eklediğim için, edepsiz yakıştırmalara maruz kaldım

devir teknoloji devri

koyayım hepiciğine!!!

demişler ya

bükemediğin bileği öpeceksin diye

ben modifiye ettim
revize ettim
orospu beyinli küçük erkekcikler için bu sözü

"kaldıramadığın ..ki bükeceksin"

hatta kıvırıp kıvırıp uygun bir tarafına

yerleştireceksin.

kendi balgamında boğulasıcalar:)

ohhh beee

RAHATLADIM!

zrrrrrr

2009-12-03T04:12:00.002+02:00

uyuyamıyorum, öyleyse varım!

Freud ile 2 el tavla atasım var

o derece!

2009-12-02T11:01:00.003+02:00

hasta oldum!
pisliklerimi saçarak öksürmenin dayanılmaz hafifliğindeyim

bu ne saadet Nalan!
öyle mesudum ki....

2009-11-30T00:11:00.001+02:00

"the reader"

beni bitirdin bu gece...

benim canım okulum

2009-11-29T13:48:00.002+02:00

okulumu seviyorum
tuvaletlerin arkasına yaratıcı uyarılar yazmalarına da hastayım

ama bari düzgün yazılsa,
bu yazıyı okuyan ve düzeltmek isteyen arkadaşımın ince ve narin mizah duygusuna bayıldım.

artık çişimi zevkle yapıyorum:)

yarım

2009-11-29T13:42:00.004+02:00

monaliza'nın mutlu tarafındayım.
gülümsüyorum.

rahatlama sonrası esnemeler gibi
uykuya yakınım.
en çok çenenle boynunun birleştiği yeri seviyorum
orayı koklamayı
kafanı gömüp de yastığa
yüzünün yarısıyla bana bakmanı

ölü adam uyumanı

züğürt aGa

2009-11-28T09:13:00.003+02:00

gerçek bir göçebe hayat yaşıyorum.
hem evde hem sokakta.

ama çok nazlandığım metroport hikayesine fotoğrafları gördükten sonra sıcak bakmaya başladım.

bekle beni bahçelievler, geliyorum

deniz manzaralı ofisim ve odam beni bekliyor.

(züğürt tesellisi!)

ben bilmem beyim ne der hiç bilemem

2009-11-24T14:05:00.000+02:00

ben bilmezdim

beyim hiç bilemezdi

2009-11-20T17:05:00.000+02:00

görmesine gerek olmadan
sadece hissederek yaşayanlar için..

yan odadan melodiler

2009-11-18T21:57:00.001+02:00

"Bir yerlerde çalan bir müzik duyduğunda sende söylersin çünkü gerçekten sevdiğin bir ezgidir. Bir kapı kapanma veya tren sesi araya girdiğinde , artık müziği duymazsın ama yine de söylemeye devam edersin. Ve aradan ne kadar süre geçerse geçsin müzik tekrar duyulur olduğunda, onunla aynı yerdesindir. Aşk işte böyledir."

filmde geçen mükemmel aşk tarifi...

itirafname silsilesi

2009-11-16T10:27:00.003+02:00

gereksiz sırnaşmalar gösterenler var şu sıralar:)
serzenişlerimi duyup da kendine gelmeye çabalayan.
ama üstüne de alınmak istemediği için okusa bile
kime yazdın bunu demeyecektir:)
işin en eğlenceli kısmı da bu işte!

bugün iyi günümdeyim ben, benim pis şişkoya bile ellerimle probis ikram ettim.

çok sevgili bir arkadaşım bana Gary More'dan The loner parçasını yolladı,
dinlemeye başladıktan kısa bir süre sonra
probis yeme hissi oluştu bende,
yanında fındıklı nescafeyle birlikte

gittim sabah hemen aldım...

bugün de bana karşı pek bi sıcak davranan akıllara zarar kişilik gülümsedi falan bana
normalde tepiklemek isterdim tersimden kalksaydım
ama bugün iyi uyandım
sabah uzunca bir süre yeni çıkan sivilcelerime baktım
nasıl kapatıcağımı planladım,
allah ne verdiyse giriştim pudrayla
bembeyaz çıktı suratım:))
otobüste vapurda bana bakıyolardı
çok eğlenceli
şöyle beyaz surata bir de kırmızı ruj süresim vardı
ama yapmadım

rüyamda bugün benim artistikomadritim ağlıyordu
hem de benim yüzümden
ama buna rağmen iyi uyandıysam
içimdeki ego canavarım iyice şişmiş demektir.

her sabah bir itirafnameyle sizinle başbaşayım.
hayırlısı olsun.

sabahlar

2009-11-14T11:47:00.003+02:00

rüyanın en heyecanlı yerinde uyanmışsındır, mesanen patlayacak gibi..
gözleri de tam açamazsın, tıslamaya başlayan bir kedi gibi görünürsün muhtemelen,
tek derdin bir an önce çişini kanalizasyona bırakıp geri dönmektir uykuya,
hani en heyecanlı yeri ya, belki devamını görme umuduyla..

ama halının bir kenarı kıvrılmıştır,
yede top şeklindeki çorapların basacak yer bırakmamıştır,
bilgisayarın bir sürü kablosu,
yere düşmüş plastik şu şişesi vardır,
takılırsın
düşecek gibi olursun...

yataktan çıkınca o ilk üşüme,

tuvaletin süper akustiğindeki şırıltı sesi,

ağızdaki acı tad..

karnın gurultusu..

çorapsız ayakların buz gibi olması

offf

dönemedim rüyaya geri!
yine açıldı uykum,
sabahları çay demlemekten ve kahvaltı yapmaktan nefret ediyorum.

bu süreyi uzatabilmek için
yatıp tavanı izliyorum, sağa dönüp aynaya bir süre
sola dönüp kitaplıya
yerdeki halının üzerindeki saç tellerine

yere düşmüş sümüklü mendilime..

bakıyorum...
bu sabahların bir anlamı olmalı demiş ya hatun kişi
haklı..
yoksa çekilmiyor..

kendimi doğuracak değilim

2009-11-14T00:03:00.002+02:00

ne kendi öz eleştirimi yapacak ne de başkalarını uzun uzadıya eleştirecek modumda değilim.
ama insanların çok nankör ve çok çıkarcı olduklarını düşünüyorum.

benden bir çıkarınız olduğunda etrafımda pır dönen onca insan, soruyorum size nerdesiniz, şimdi çıkarlarınızın hedefi başkaları mı?
oysa ben çıkarsız severim, tüm fedakarlıklar çıkarsızdır bende, tanıyan bilir..

hani "sana bişi söölicem, hmm ı-ıh ya vazgeçtim" noktasına getirip de durumu
kendi egonuzu tatmin etmek için, daha iyi bildiğinizi, daha güzel, daha akıllı, daha bilmem ne olduğunuzu göstermek için oynadığınız küçük oyunlar sizin kendi yalnızlığınız.
ben de yalnızlığımdan korkuyorum, belki de benim çıkarım bu, ama itiraf ediyorum.
oysa biliyorum ben
ölümden de korkmuyorum

ölümün yalnızlığından da

dosta küsmelerden geçeli çok oldu bende

küstüklerim de dost değildi,
dost olsa küstürmezlerdi..

en iyi bildiğimin gözlerindeki sahtelik, inandığımın o iğrenç düzenine alet olmak
kime yazdığım kimlere yazdığım
ne demek istediğimden bağımsız bir anlam bu.
bu bir insanlık sorunu bence

kişilik sorunu.

sen en iyi bildiğine bile inansan bile, ben olayın bu tarafında
olayın dışında
olayın arkakasında
içinde
sonunda
başında
ortasında
anladım ki
sen hiçbirşey bilmiyorsun.

beklediğim buydu diye de kandırmayın kendinizi
ne beklediğinizden habersizsiniz

öfkemi kusmak istiyorum sadece.
tek ihtiyacım olan bu.

şuan hedefimde tek kişi var.
uzlaşabilirdik belki de..
oysa o çaktırmadan silahını kavramış arkasında
bekliyormuş

görmedim hissettimm.

duymadım hissettim.

öldürdüm.

bir eski dostu da gömdüm bugün.

o bundan habersiz.

bir insan kendi ölümünden habersiz

(işte şimdi haberin oldu)

2009-11-13T15:33:00.001+02:00

beynimden dışarı çıkmaya uğraşan ahtapot bacakları hissediy0rum.
koşmak istiyorlar.
bir değil yüz değil
binlerce bacak

deliriyorum!

ağteğzeğ"ye emprovize

2009-11-09T21:00:00.009+02:00

biz kürdan yerine kibrit çöpünü kullanan bir milletiz.
kibrite de mümkünse kirbit demeyi tercih ederiz.
ben bu gününe kadar diş aralarımı temizlemek için her zaman renkli dikiş ipliklerini tercih ettim mesela, okulda araştırma görevlisi bir arkadaşın çantasını karıştırırken üzerinde kocaman kolgeyt yazan diş ipini görüp de "aa bu ne" demişliğim vardır
o derece yani.

kapı çalınca da "kim o" deriz, karşıdan ses gelir, "benim"
bu kadar basittir yani.
"hey adamım beni tanımadın mı ben corç" demeyiz asla
"yada hey adamım (hey demek adettendir) senin sorunun ne ha?"
şeklinde bir sorumuz yoktur.
kısaca derdin ne lan, noluyo öküz, şşş hemşerim nooluyo? şeklinde
oldukça kibar ve net ifadeler kullanırız.

biz kurallara uymayanları da " sert bir dille uyarmayı" tercih ederiz
(teşekkürler ağteğzeğ)
kim istemez ki sert bir dille uyarılmayı hmm??

konum bu değildi, bir konum da yoktu, şimdi artislik yapmama gerek yok
sanki bişi anlatmak amacıyla yazmaya başlamışım da süper bir şekilde bağlayacakmışım gibi kasmama gerek yok.

kendimi deşifre etmek istiyorum sadece biraz
sanki
emin değilim
galiba
olabilir de olmayabilir de
aslında hiç öyle bir niyetim yok
ı-ıh etmiycem deşifre

tamam karar verdim.
küçükken yoğurtlu bir yemek yediğimde tabağı yalamayı severdim.
(hala severim)
öyle bir yalardım ki tertemiz olurdu, arada bir de sadece pislik olsun diye temiz tabakların içine koyardım.
bunu itiraf ettiğim için kendimden utanmıyorum.
üstelik kendimle gurur duyuyorum.

kakasını yaptıktan sonra mahsule bakmayan varmıdır aramızda
"ben bakmam" diyeni sert bir dille uyarırım baştan söyliyim.
bu konu da şurdan aklıma geldi, bizim bi teyze var, çok konuşuyo, off susumuyo, tuvalet temizlemekten tiksiniyomuş ööle dedi, bende sordum kendisine
neden diye?
"bok püsür görmekten tiksiniyomuş"
ee senden de çıkmıyomu aynısı, doğal bişi dedim.
"ay yok ben hayatta bakamam" dedi

gülesim geldi.
sert bir dille uyaracaktım ki tam
vazgeçtim.
ağteğzeğ beni mahvettin aşkım bebeğim
kafamı karıştırdın
feleğin çarkına çomak sokar gibi soktun aklıma anlamsız düşünceleri
üstadın dediği gibi

"ben feleğin şu çarkına çomak sokarım
yeter ki ıslak ıslak bakma öyle"

buna takıldım ve kitlendim.

framboğazlı kazak erkeğim
perdesiz bas gitarım
günaydın çapağım benim (geniş aileye selamlar)

sarısı pişmiş yumurtam
peynirli ikrama sürülen krem peynirim benim

sabah kahvaltım
akşam kuru yemişim

öperim

NOT: "sol'den girelim abi"

ben ordayım

2009-11-09T16:43:00.002+02:00

sorunların sağında solunda önünde arkasındayım.
ama tam ortasında değilim hiç.

gölge dansı yapıyorum ayna karşısında hamlelerimi iyi yapabilmek için

çalışıyorum, didiniyorum, başaramıyorum..
ne acı..

hayatın uygulaması farklı,
pilim bitti kapandı telefon ulaşamadıysan kusura bakma gibi değil hiç
olmamalı..

ama isterim bazen ben de ulaşılmamayı.
meşgule vermeyi
çalıp çalıp açılmamayı
tekrar tekrar aranmayı.

oysa ben her telefon sesinde karşındayım
ne acı..

beklemeyi sabretmeyi ve susmayı öğrendim ben
çok öncelerimde
önce dediğin nedir ama?
son kullanma tarihi geçmiş an'lar
suratıma yapışmış bir gülümseme sadece
hatırlandıkça acıtan ağlatan

hani uzun bir cümlede, noktalar virgüller konulmazsa çıkar ya çeşit çeşit anlamlar
onun gibiyim
nereye çekersen çek
bak işte
ben ordayım..

2009-11-08T20:10:00.001+02:00

özledim.

benn

2009-11-07T21:52:00.000+02:00

bir hüzün sardı beni yine :))

rüya

2009-11-06T13:42:00.003+02:00

hissediyorum!
elimin ayarı kaçmaya başladı.

çok kötü bir rüya gördüm bu gece yine, deliksiz uyumuşum ama
hani kötü rüyalarda insan korkup uyanır ya
öyle de olmadı.
salak gibi hikayenin sonuna kadar izedim
yaşadım.
uyandığımda ağlıyodum.
rüyalarda ağlarken herkes benim gibi ağlar mı gerçekten bilmiyorum.
ne gördüğümle ilgili ipucu da vermicem
gerek yok zaten
ama
bok gibi uyandım.
yolda elime kitap aldım
içim sıkıldı okuyamadım.
müzik dinliyim dedim.
ne dinlediğimi farketmedim bile.

ama rüyamda dinlediğim şarkıyı hatırlıyodum.

bu şarkıyı dinleyerek ağlıyodum..

"tell me tell me is life just a playground
think you’re the real deal honey
and someone’ll always look after you

but wake up baby
you’re so totally deluded
you’ll end up old and lonely
if you don’t get a bullet in your head

good luck good luck
good luck in your new bed
enjoy your nightmares honey
when your’re resting your head

you sold me sold me
sold me down the river now
hope you’re feeling happy now
now you’ll always have a sneer in your smile

but wake up baby
you’re so totally deluded
you’ll end up old and lonely
if you don’t get a bullet in your head

good luck good luck
good luck in your new bed
enjoy your nightmares honey
when you’re resting your head

and i’m glad so glad that i’m done with you
no more crying crying leaving me so black and blue
you backed me up against the wall but i stand tall
don’t give a damn no more

oh baby bye bye
no more lies
no more lies
no more lies
without you

good good luck
in your new bed
enjoy your nightmares
when you're resting your head"

off yaa rüyamda bile iyi dilekler içersindeyim

bu nasıl bir çelişki?

behlül kıyafet:)

2009-11-05T21:33:00.003+02:00

behlülün bu haftaki kıyafetine 10 üzerinden 10 verdim

kısa kollu bir tshirt üzerine yelek:)
siyah kombinasyonları
toplu bir saç
koyu renk pantolon

erkeklerin kıyafetleriyle pek ilgilenmem ama
bu sefer ki çok iyiydi:)

özel istek üzerine

2009-11-05T21:05:00.001+02:00

özel istek üzerine
ama yine de
kim üstüne alınırsa:)

keşke 2

2009-11-05T20:43:00.002+02:00

gözlerine baktığında yetmeyip
içini görmek istesem

film kahramanı gibi
"kahramanım" olsa
kurtarsa..

bu delice
korkudan...

keşke...

keşke

2009-11-05T20:37:00.002+02:00

aşk dediğin
en sığ zihnin içinde bile
kendi sanatını yaratır
görünmezi görür
duyulmazı duyar
aşk korkmaz çıplaklıktan
soyunur...

ah keşke uzaklaşabilsem önyargılardan
korkulardan
gördüğümün ötesinin de olduğuna
inansam ufka bakarken
çizgiyle ayırmasam sınırlarımı
duvarlarımı yıksam

korkmasam çıplaklıktan
soyunsam...

soyunsam
"ben" kalsam
"kendim" kalsam..

keşke...

laf olsun diye

2009-11-04T10:09:00.002+02:00

yetişkinlere uygun bir içeriğe sahip bir blogum var, maşallah yazdıklarım ilkokul seviyesi,
küfürleri saymıyorum, çünkü benden daha geniş bi küfür bilgileri var sevgili ergenciklerimizin.
zaten bir ergencik neden gelip de benim çöplüğe dönmüş blogumu okusun ki dimi ama..

bu fotoğrafı ne zamandır koyucam ama uygun modumu bekliyordum.
bugün de buna uygunum,
sorarsanız neden bugün diye hiç bir özel anlamı yok,
gri bir fon ve çok sevdiğim çilek iliştirilivermiş çatal arasına
böyle fotoğraflarda beni bi merak sarar
yüzü nasıl acaba diye
sizi de sardı mı bilmem
hani şu çarşaflı fantezisi gibi, daha görmediğimiz ne cevherler var hesabı
burda gerçi cevherin görülmeyen kısmı kalmamış ama olsun
ben bu bedene süper seksi kırmızı rujlu bir dudak hayal ettim
gözler de gri siyah olsun
dudaklar ve çilek dışında herşey renksiz.

garip bir şekilde bana sürekli sorulan soruyu hatırlattı bu resim
gerçekten alakasız ama
ne zaman turuncu pallmall sigaramı görseler
"aaa, portakallı mı bu eheueheuehu" gibi
çok sığ zeka esprilere maruz kalıyorum.
bunu söylerken de üzgünüm, hemen herkes yapmıştır heralde bu espriyi
kusura bakmayın.

sabah büfeye gittim, 1 bçk aydır 30 kere sigara aldığım adam vardı yine
1 turuncu pallmall dedim
5 ytl uzattım
suratıma baktı ve
bana 1 jeton ve bir sürü bozukluk geri verdi
ben de adamın suratına baktım ve pallmall? dedim
"aaa, pardoon ya, jeton ve pallmall ne alaka yaa dimi, sorsanıza ne alaka diye" diyip güldü
ama bu gülme süresi bayağa uzadı kanımca, ben sigaramı aldım arkamı döndüm hala gülüyordu.

bunu niye anlattım, hiç bir anlamı yok tabiki..
bir anlamı mı olmalı sonuçta?
yooo

bir resimden geldiğim noktalara bakıyorum da
epey yol almışım.

hah bağlantıyı buldum şimdi, kırmızı pallmalldan gelmişti tüm bunlar aklıma,
kırmızısını içsem çilekli mi diye sorucaklar mı merk ediyorum.

nasıl bir çelişki bendeki şuan anlamadım.
saçmalama potansiyelim maksimum bu sabah

çöplük dedim ya haklıyım.

laf olsun diye yazıyorum zaten.

öölesine.

vahşi yaşam senfonisi

2009-11-03T10:27:00.004+02:00

dert babası oldum resmen,
hiç sormuyo da işin var mı gücün var mı,
hıı hıı diyorum sadece
dinlemiyorum aslında

çok sıkıldım.
kadın milletinin dedikodu potansiyeline şaşkın gözlerle bakıyorum,
hiç bitmiyor anlatmak istedikleri
anlattıklarının doğruluğunu da sorgulayamam.
zaten anlatılanlar da benle alakalı değil
ne kafa yorucam

"seni kızım gibi görüyorum, o yüzden anlatıyorum"
ama ben senin kızın değilim.

sen bana kendi öz kızını da anlatıyorsun zaten...

için sıkıldı bu sabah
"aile içi mevzulara karışmam ben ablacım" dedim

"olsun dinle, anlatmazsam çatlıycam" dedi
konuşmaya ihtiyacı varmış
bol küfürlü aile mazisi
kim kime ne dedi
nereye gitti bu paralar
boşansa mı boşanmasa mı falan
kurbanlık koyun gibi bekledim.

insanları dinlemek için ayırdığım vaktin çeyreğini bile
kedime ayırmıyorum ben

aynı odada içi içe çalışınca insanlarla
karnınlarının gurultusu
bağırsaklarında dolaşan gaz
diş gıcırtısı
ağız şapurtısı
özel telefon konuşmaları
geğirmeleri
gizli osurmaları
hatta nefes alışlarını bile duyar oldum

yeni müziğim doğal sesler
vahşi hayata merhaba senfonisi

birazdan vahşi yaşan isimli derse gidiyorum okula

o da ayrı sıkıcı
okurken bile sıkılabilirsiniz
içini zi baydım biliyorum.

hadi görüşürüz

erken teşhis hayat kurtarır:)

2009-11-02T10:57:00.003+02:00

slogan arıyorum ama en klişelerinden başlayarak tabiki:)
en çok kullanılan "erken teşhis hayat kurtarır" sloganıyla ilgili Penguen yorumunu okuyunca koptum:)

polisler kadına sormakytadır:
-size saldıranı teşhis edebildiniz mi?
+eö, bana kimse saldırmadı ki!
-olsun erken teşhis hayat kurtarır.

ben mi çok salağım yoksa bu mu çok komik anlamadım.
gülüyorum lan bi saattir:)

dua

2009-11-02T09:47:00.002+02:00

canımı sıkıyor bu blog, resim ekleyemiyorum.
ayrıca hiç birşey de duymuyorum şuan, duymak da istemiyorum.
zaten herzaman imla hatası yaparım, yazmaya çalışırım hatalarla dolu.
sonra üzülürüm...
ama ben bugün hata yapmak istiyorum.
eskilerden olanları görüdm hep rüyamda, kötü uyandım
bir cinayete kurban gittim
faili meçhule karıştım.

sonra üşüyerek uyandım sabah, çok erken kalktım çünkü, kaloriferler yanmamıştı,
buz gibi bekledim.
suratım sapsarı, bir tek sivilcelerim kırmızı.

saati erteleyip durdum hep,
tek amacım tekrar tekrar dinlemekti melodiyi, 6 bçktan 7:40 a kadar tekrar tekrar dinledim, o usandı ben usanmadım.
her 10 dk seni andım.
üşüdüm ya sabah aklıma geldin..
üşümeseydim bu kadar özlemezdim.

siyahlara büründüm yine, yakışmıyormuydu bana gerçekten onu düşündüm sabah,
daha mı zayıf olmalıydım
ve daha mı az küfür etmeliydim
herşeyi daha az bilmeliydim ya da..

bu sabah gri yağmurlu gökyüzünde beliren gökkuşağı gibi
tezat bir duruşum vardı.
hayatta hep olduğu gibi.
konuşmaya yasaklı konularımızı düşündüm durmadan.
yasaklar cezbetti,
konuşmazsak olmazdı belki sana göre
elimde değil
düşündüm işte..

rüzgar çok sert esiyordu vapurda,
sessiz ağladım
ağladığımı sandım ya da

bu sabah kötü uyandım kısacası.
topuklu ayakkabılardan tekrar nefret ettim,
saçlarımı siyaha boyatmak
ve tırnaklarımı en dibinden kesmek istedim.

seni değişmedim,
sana değişmedim.

ve ölen bir kedi için dua ettim.

lanet olsun!

2009-10-30T12:33:00.002+02:00

okuduğum her habere yorum yapabilirim belki, ama yapmasam içim yanmaz
ama bu haber öyle böyle değildi..
bir baba kendi öz kızına 7 sene boyunca tecavüz ediyor, ve kendi kızından 1 erkek 1 de kız çocuk dünyaya geliyor, sonrasında erkek çocuk evlatlık veriliyor, kız çocuk ise kalıyor, beraber yaşıyorlar.
buraya kadar durum zaten iğrenç ama sonrası?
sonra dünyaya gelen bu kız çocuk annesini ablası olarak biliyor, dedesini (ama aslında babasını) da baba biliyor. baba kız çocuğunu nüfusuna geçiriyor.
kız çocuk büyürken, olayı örtpas etmek için, anne aynı köyden birisiyle evlendiriliyor, ve güya olay bu şekilde kapanıyo, temizleniyor.

kız çocuk hem dedesi ve hem babası olan ruh hastası tarafından bir süre sonra, lise çağına gelince aynı şekilde tacizlere maruz kalıyor.
annesinin kaderini yaşamaya başlıyor zavallım.
bu gencecik, suçsuz ve belkide doğuştan şanssız kız bu duruma dayanamayarak ilaç içip intihar ediyor..

ama şanslı ki ölümüyori, tabi buna şans demek doğru olursa..
okul yönetimi bu durumu araştırmaya alıyor ve sonunda kızın babası(dedesi) tarafından tacize uğradığı ortaya çıkıyor.
baba sorgulanıyor..

ve kendisini şu şekilde savunuyor
"ben 7 sene boyunca değil, 2 sene boyunca tecavüz ettim"
ne kadar da güzel bi savunma
nasıl iğrenç nasıl psikopat bi ruh hali..
neyse zavallı kızcağız da böylelikle gerçekleri öğreniyor, ablası sandığı kişinin öz annesi olduğu, babası sandığı kişinin aslında hem babası hem dedesi olduğu.

adamı tutuklayıp ceza evine koyuyorlar..

bu bir çözüm değil tabiki..
bu son noktası olayın sadece.
adam açısından yalnızca.

peki kız?
peki o kızın annesi?
bütün bu olayları bilerek susan herkes?
babasının çocuğunu doğurduğunu bile bile o kadınla evlenip, yine de susan koca?
bunlara nolucak?

neden korkuyor bu kadınlar bu kadar çok tartışmasına girmicem kesinlikle, bu tür olayların arkaplanını gayet de güzel biliyoruz.
kendi kızının namusuna göz diken şerefsizin ruh halini de sorgulamıyorum.
tek sorgulamak istediğim şey: bu olayı bilip de susanlar?
onların bu durumdan ne çıkarları var, aile şereflerine laf gelmesin diye mi susuyolar?
akrabalık sadece biyolojik kan bağı hadisesi her türlü olaya göz yummak için geçerli bir neden mi?
cem garipoğlu olayındaki gibi, oğlu bir insanın böyle bir cinayet gerçekleştirdiğinde, sadece kendi aile çıkarlarını gözeterek susması ne kadar doğru?
ne kadar büyük bir iş adamı, ne kadar paran olursa olsun, bir ölüme göz yummak bu kadar kolay mı anlamıyorum?

insan aile fertlerinde kendini görüyor çoğu zaman,bu yüzden susuyor, şu genetik bağ olmasa inanın herkes birbirini öldürür dünyada,
içimizdeki kendine tapan o kocaman egolarımız olmasa, her durumda kendi çıkarını koruyan, dünya böyle yürümezdi buna inanıyorum.

gerçi kendi tecavüzcüsüyle evlendirme olayını ortaya atan da yine devletimizi idare eden süper zekaların bir çözümü değil mi?
bu durumda o yasa geçerli olsaydı nolucaktı?
bu kız babasıyla evlenecek ve kurtulucakmıydı?
babasıyla da evlenemezdi çünkü yasal değildi
aile içi cinsel suç mağdurlarına ne gibi bir çözümü olacaktı bu devletin
bu adalet sisteminin?

bilip bilmeden suçlar bir tavrım yok kesinlikle, zaten tam da bu işlerin ortasındaki kişilerdenim ben,
biliyorum işlerin nasıl yürüdüğünü,
aile içi cinsel suçlarda ceza arttırımı var,
ee nolucak müebbet verilse nolucak?
adamı 4 duvara hapsettiğinde ne çözülecek?
mağdura yönelik rehabilitasyon çalışması gerçekten yapılacak mı?
parasız pulsuz zavallı mağdurlar, devlet hastanesine gidip, ortalama 15dk lık görüşmelerle
eski ruh sağlıklarına kavuşabilecekler mi?
kaldı ki sağlık güvenceleri var mı o da belli değil..
kendi parasıyla gidip psikolojik tedavisini olabilecek mi?
parası yoksa, olamayacak zaten..

ortada tek bir suçlu da yok zaten, kimi suçlasan elinde kalır, dağılır.
ama biz biliyoruz ki, geçmişinde cinsel travma yaşayan kişilerin geleceklerinde suça özellikle de cinsel suç işlemeye daha yatkın oldukları.
zaten ne olması beklenir.
insan ailesinden gördükleriyle birey olur,
ortada bir aile yoksa bir birey de yoktur.

genelevde çalışan kadınlarla ilgili araştırmalar var, bir çoğunun geçmişinde tacize veya tecavüze uğradığı anlaşılıyor.

o hep dışladığımız kadınların, küçük gördüğümüz insanların vazgeçilemez kaderleri olarak kalmaya mahkum,
kadınlar genel evde çalışıyorlar, vesikalılar da ee, hiç birimi bu yoldan geri dönmek istemiyor,
sağlık kurumlarının bu kişilerin bulaşıcı hastalıklarının olup olmadığı denetlemekten başka görevleri yok mu?
patronlarının elinden kurtulmaya çalışırken ölen, gazetelerin 3. sayfalarında basit fahişe ölüm haberinden öteye gidemeyen bu ölümlerin araştırılmasını nasıl yapıyolar?

inanın ben bilmiyorum..
bilmek de istemiyorum.

cinselliğin bastırıldığı her toplumda karşılaşılan olaylar bunlar diyip, kültürel değerlerimize atıp da suçu kurtulmak olmaz.
bu kolaycılıktır,
şimdi zor olanı bu mağdurları tedavi etmektir,
kimsenin bu durumlara düşmemesi için önlemler almaktır.

susan da yapan kadar suçlu
ama bizim törelerimize göre konuşan suçlanıyor,
o kızda bir sorun var o kız kuyruk sallıyor ki babası tecavüz ediyor,
hemen başkasına kakalanıyor.
olay kapanıyor..

namus korunuyor ya bi şekilde ( buna korumak denirse, temizlemek denirse!)
gerisi boş ve hikaye.

namusu bacak arasında gören zihniyetin beynine tüküreyim ben
bilip de susanların,
susmalarını sağlayanların
tümüne
yazıklar olsun.

bu ruh hastası toplumda bu konuda ağzını açıp tek kelime söylemeyen herkese de lanet olsun.

bu kadar!

birisine

2009-10-29T14:03:00.004+02:00

iğrenç aşk sözcükleri söylemek istiyorum, bugünkü modum buna çok uygun.

elinden zehir olsa içerim ama bana çay demle sevgilim demek istiyorum öncelikle.

bu şu demek oluyor ki, 1-0 yenik başladığım bu maçta, hakeme küfretmek serbest, hava yağmurlu değil ayrıca, işin teknik hadisleriyle ilgilenmiyorum, penaltısı, kafayla taça çıkanı ve ofsaytı senin sorunun, ben skorla ilgiliyim.

şimdi yağmur olunca haklısın, kaygan zemin olayı, düşüp kaymalar, kendini yaralamalar olası.

daha gel onu da en aza ingirelim.

sadece yuvarlayalım toptu, bir uçtan bir uca.

ama bana makarna yap sevgilim.

bak senin için modernize ettim sayfamı,

süsledim ve püsledim.

ama tobleronum bitti sevgilim.

maçı bitiren "düdük" çaldı nihayet

cuma iş çıkışıma gel sevgilim

orda burda beni kapattılar diyosun

kapatan sensin bilmiyosun

yüzüğü taktın mı bir kere

bundan kaçış yok biliyorsun

ama yağmur dindi sevgilim

hadi gel biz senle

cumartesi görüşelim

domuz gribi caizmidir diye sorma

kış moduna girdin korkma

göbek deliğinde pamuk üreten

bir tek sensin bunu unutma

kıroyum ama para bende

en kral menüyü yediririm 8 yeteleye

barbekü sosuyla dilim yanmaz

beni aramazsan bu iş olmaz

son aşk sözüm şudur sana

ona buna bakma gözün doysun

hemen girme havalara

döverim seni haberin olsun

yeni bir blog var burdaa:)

2009-10-28T09:36:00.000+02:00

bakın burda kimin blogu varmış:))

http://www.poyrazkilic.blogspot.com/

yine sosyal mesajım geldi!

2009-10-25T15:48:00.005+02:00

sakin sakin oturuyordum ama elimde değil, sosyal mesaj veresim geldi yine:)

efendim, tv'de gezinirken, levent kırca'nın skeçlerinden birisine rastladım, muazzaz abacı'yı ele almış üstad, konuyu bilmediğim için de ya bu muazzez insanı neden kemancısını döverken yapmış ki diye geçirirken tam içimden, annem ve babam atıldı
" aa izledin mi gerçekten dövmüş " diye
yok artık canım dedim.
sağolsun google amcamız bu konuda tecrübeli şak diye çıkarttı karşıma videoyu,

pek saygıdeğer muazzez hanımcağız eğlenmeye gidiyor civanım isimli bara ve kendisini assolist ya sahneye davet ediyolar, kendi çapında soundcheck yapmaya başlıyor, terör estirme hikayesi burda başlıyor.
videoda zaten izlerseniz görürsünüz, "şş, susun, durun" diyenler var
çıt çıkmıyor efem ortamda
pür dikkat süper profesyonal bir şekilde çalışıyor hesapta kendisi.
neyse 2. denemesinde şarkıya girecek ama kemancı eşlik etmiyor,
sigarasını içiyor, hayır eşlik etmeye de mecbur mu ki?
sorun orda başlıyor,
kemancı kardeşimiz erdem şenyaylar, diyelim ki o şarkıyı bilmiyor, çalmak istemiyor vs.
ama biraz katılmak istiyor tabi kendi çapında
sonra muazzez hanımcığımız geliyor, "niye çalmıyorsun" diye çıkışıyor
tabi video da adamın ne cevap verdiği duyulmuyor, neyse tekrar bağırıyor,
tutuyor kemanın kenarında adama itiyor, çalsın diye
çalmıyor adam, zorla mı?
neyse
çalacaksın, eğer çalmıyorsan bundan utanmalısın,
çalmak zorundasın diye sahnede tartışma başlıyor,
ayakta duramayacak kadar sarhoş ve leş durumdaki muazzez en sonunda çıldırıyor.
sebebinin de şu olduğu yönünde dedikodular var
muazzez kemancıya "niye düzgün çalmıyosun?" dediğinde
kemancının cevabının " siz detone oluyosunuz" demiş olmasıymış
ben buna çok güldüm ve keyiflendim açıkçacı
helal olsun kardeşime, dürüstlüğüne
ama her dürüstlük gibi bunun da sonu hazin oldu
muazzez şööle okkalı bir geçirdi kemancı arkadaşa tokatı
sonrasını zaten belli.

çok içler acısı bir durum,
heralde sadece türkiyede olan bişeydir bu.
anladık assolistsin zırtsın pırtsın da bu ne cesaret hemşerim demezler mi?
sen bi kere kimsin de seninle çalışmayan bir müzisyene emredebilirsin?
hükmün yok bi kere, hadi diyelim oldu, tokatlamak da niye,
iğrenç bi şekilde içmişsin, insanlık yapıp seni sahneye çıkartmışlar, senin yaptığına bak
bi kere müzisyene saygın yok senin, ruhu varoş beyni züppe karı!

dünyaya solist olarak gelmek varmış
emret vur patakla
küfret
parasını az ver
adam yerine koyma

iyi de abicim siz kimsiniz ya
o enstrümanı çalanlar olmazsa siz nesiniz soruyorum
burnunuz neden bu kadar havada?

ama kemancı yine saygılı bi adammış ki, şööle en okkalısından botokslu suratına çakıp 2 tane dağıtmamış,
neyse olayların sonrasında, muazzez hanımcığımızın menajeri açıp özür dilemiş kemancının babasından,
kemancı insanevladı kardeşimiz de insanlığını gösterip şikayetçi olmayacağını söylemiş, affetmiş,
zaten başka ne yapsın, bu insanların arkalarında ne gibi insanların olduğu belli,
dava açsan elinde patlar, 2 kuruş para koparayım desen, çıkarlar magazinlere adamı 2 paralık ederler, haklıyken haksız duruma düşürürler itinayla, gerek yok demiştir,
aa bi yandan da reklamın iyisi kötüsü de olmaz dimi?
dayılık yapayım derken kendini rezil eden muazzez, kemancı kardeşin önünü açmıştır kanımca,
umarım da öyledir,

her çıkışın bir inişi var hayatta, bu da muazzez hanımın dibe vuruş sahnelerindendir.

zamanında burnu kaf dağına değenler unutuyor olsa da, hepimiz ölünce önce burunlarımız düşecek vücudumuzdan,

o yere göğe sığrıdamadımız kendimizden geriye kemikler kalacak,
en iyisi herkes akıllı olsun
adam olsun
hanfendi olsun.

yoksa böyle kapak olur işte,
muazzeze olduğu gibi
:))

(hey muazzez hanım, sana sesleniyorum, evinde otur, atkı falan ör kendine, bak kış da geliyor, üşürsün sonra, burnun üşür mazallah:))

(ha bir de kemanını kırmış kemancının, dileğim sana, o kemanın yayları var ya... )

ölüm'ün anısına

2009-10-23T20:18:00.003+03:00

toprağa karışmak önce..
sular sızarken bacak aralarından yeşermek..
budamak tüm dalları
kolları ve bacakları
önce ölmek
sonra dirilmek
yaşamın kaçınılmaz kabusu

bir ölüm sözcüğü dilinden döküldü kadının
ve diğer kadın buna şaşırdı
başka bir kadın "üzülme" dedi.

kadınlar konuştu..

ölüm suskundu zaten hep
sustu..

-ölmüş olana-

öküzüm

2009-10-19T09:35:00.003+03:00

dün yazdığım yazıdan dolayı ben bir
EŞŞEĞİM
ÖKÜZÜM ÖKÜZ :)

çok ayıp ettim,
seviyorum onu çok
zaten sevmediğimi de söylemedim ki :)

hayır sorarsanız bir öküz bir erkeği sevebilir mi?

sevebilirmiş:)

TERBİYESİZİM BEN

NANKÖRÜM

HEM ÖKÜZ HEM DE DÜDÜĞÜM

(bu kadar özeleştiri yeter!))))

-aykalpyu-

say me

me too:)))

2009-10-14T09:48:00.000+03:00

bugün yine hardcore çıkışlar yapasım var

hayır olsun

go home yankee

2009-10-13T09:31:00.002+03:00

içimdeki asabi insan bu işle birlikte ortaya çıktı nihayet ve kendimi durdurmamıyorum.
belki de bu işlerin erkek işi olduğunu söylerken haklılardı ben bunu kabullenmek istemiyorum.
bana "siz anlamazsınız" derken karşımdkai tombul ve koca göbeklinin önce yanaklarına vurmak suretiyle dişlerini dağıttığımı ve sonrasında konuşurken hafif hafif sallanan göbeğine attığım tekmeyle bağırsaklarını patlattığımı hayal ediyorum.
belki de o bu kadar kötü değil ama ben fesatım.
olamaz mı?
olabilir elbet
veya çok sabırsızım
e iyi de sabırlı mı olmam lazım?
hayır elbette

neyse
benimle aynı ortamda nefes almasına da kılım bu sabah

aynı nefesi sevgilimden bile 2 kere soluyamazken, aynı odada dip dibe göt göte çaışmak beni deli ediyor!
ver ulan oksijenimi bana geri
defol git plazmalı odana, seyret haber bültenlerini ve işime karışma:)

go home yankee
go home!

2 ytl nin hesabını yapıp da, daha bunlar emekleme aşamaları diyip de
efendime sööliyim
osuruktan nem kapıp da
kalkıp karşımda kiralık araba için
2 bin ytl yi gözden çıkaran şuursuz zihniyete savaş açıyorum.
oyna benim felsefemdi savaşmayıp sevişecektik halbuki
ulan cinsellikten soğutursunuz siz adamı

offf off

bi sigara daha yakıp zehirliyim ortamı da rahatlıyım

hadi sevgiyle kalın:)

bildirmece:)

2009-10-07T10:17:00.003+03:00

işimdeyim gücümdeyim durumlarındayım, 1 senelik popo yaymadan sonra, şimdi nihayet kol gibi bir işim var, hem de en kan getirteninden.
amelespor durumları yani anlıycağınız.

ama neyse güzel hikayeler de biriktirdim, hem de çok saçma her biri

yakında ama çok yakında karşınızdayım:))

( özelden bir kaç mail aldım, birincisi kimseye bir kıllığım yoktur, özel bir amaçla yazmamazlık etmiyorum, ikincisi gerçekten sağlık problemleri sebebiyle buralarda yoktum, üçüncüsü o kendisini bilir okuyorsa, yazılan yorumlara karşı bir tepkim yok, isteyen istediğini yazabilir:) hatta memnun olurum)

sevgiler!

2009-09-25T20:06:00.002+03:00

uzun zamandır kazalardan ve belalardan kafamı kaldırıp da yazamıyorum.
beynim de bedenim de error verdi resmen.

mavi ekran dolaşıyorum.
annem iyileşsin, ben rahatlıyım tekrar karşınızdayım..

tüm dostlara sevgiler

2009-09-11T22:58:00.003+03:00

hiç güleceğim yoktu
hem de bu psikolojideyken
sağolasın nihat doğan
beni güldürdün!

"intikam soğuk içilen bir çorbadır" demiş kendisi.

mantık hatası elbette ki yok, yemek=çorba falan
ama abicim
bu kadar da olmaz ki yaaa!

kendisine soğuk ayran aşı çorbası ısmarlayasım geldi
wallahi!

pamuk

2009-09-09T11:12:00.005+03:00

yağmur yağsın dedim ama bu kadar da değil
eşşeğin kulağına su kaçıran cinsten oldu bu yağmur.
"ya hep ya hiç"ci bünye aslında bundan içten içe zevk alsada, şu toplumsal düşünen gözlükler yapışınca bir kere çelişkiler huzursuz ediyor içimi.
su yok dediler, yağmur yağmıyor dediler, suya zam yapıldı bu yüzden. şimdi şakır şakır yağıyor evet, aklıma enstitüde ders dinlerken bir cerrah arkadaşın kulağıma eğilip de bir yağmurlu kış gününde " ya bir şarkı var yağmur yağıyo şakur şukur diyip duruyo lan" dediği günü anımsadım.
sevmemiştim o şarkıyı, ne biliyim işte ısınamamıştım bi kere.
ama hayat bu işte büyük konuşmamak lazım, alır 5 kardeşini suratına öyle bir koyar ki ne olduğunu şaşırırsın.
birgün gelir beki de o şarkıyı başka türlü hislerle dinlemek nasip olur benim gibi büyük laf eden insancıklara.
şarkının girişi fena değildi, ama o da bir yere kadar, ilk 24 saniye için tüm şarkıyı dinlemeyi istemek de mantıksızdı. herneyse...

şimdi yağmur feci yağdı gerçekten, tüm marmara bölgesini esir aldı, kaybolanlar var, sevdiklerini kaybeden insanlar var şu sıralar, buna ağlayan ve kahrolan.
şimdi benim içimdeki delice kudurmuş bir köpek gibi yağmur yağsın duam bende vicdan azabı yarattı.

bir yandan da suya yapılan zamlar belki geri alınır, ne de olsa su var artık diyorum, rahatlatmaya çalışarak kendimi..

bir de pamuğa üzüldüm çok. güzel beyaz kedi, hem oyuncu hem obur..

zehirlenmiş sanırım dedi veteriner.

gözlerini tek bir noktaya dikmiş, kıpırtısız yatıyordu, "durumu kötü" dediler..
"yapılacak herşeyi yapıyoruz zaten" dediler.

serum takmak için zavallı patisinden bir iğneyle içine girdiler onun, kan bile gelmedi, nabzı düşüktü..
canının acıdığına dair bir belirti de göstermedi..
sesi soluğu çıkmadı.
ne düşünüyordu tam o esnada, ona yardım ettiğimizin farkındamıydı?
eminim farkındaydı..

ama gece olup da yalnız kalınca belki düşünmüştür, annesini kardeşlerini, ağaç dallarıyla oynamasını, o eski püskü arabasının içinde geçen bebekliğini belki de..
biz yoktuk yanında, yalnız ölmek nasıl bir duygu bilmiyorum.
ölümden çok ölümün yalnızlığından korkuyorum.

dışarda deli gibi yağmur yağarken, o zehirlendiği için buna bağlı ishal ve su kaybından öldü..

dışarda deli gibi yağmur varken, o suya muhtaçtı..

gece sevgilijmin aldığı kitabın bir çırpıda 200 sayfasını okuduktan sonra, yatağa uzanıp da uykuya dalacakken gelen o sarsıcı huzursuzluk..
pamuk'un acısını paylaşan.

sesini duydum, iyiydi, evdeydi, sağlıklıydı o.

tekrar yattım...

gece gökyüzüne patlayan kocaman havai fişekleri gibi şimşekler ve gökgürültüsünün sesiyle uyandım.

çok üzülmüşüm demekki, aklıma yine pamuk geldi.. o da sıçramışmıdır yattığı yerde, ilk kez bu kadar gökgürültüsü oldu o doğduğundan beri, belki korkmuştur çok, belki de çoktan ölmüştür işte..

düşünmemeye çalıştım, kalktım bir sigara yaktım..

bende zehirledim kendimi ve yattım...
okuduğum kitaptaki gibi bir seri katille uğraşıp durdum rüyamda, uyandım ama bela gibi her seferinde rüyayı görmeye devam ettim..

sabah oldu..
telefona sarıldım..

işte günün en üzücü haberi..

pamuk ölmüş..
bir yağmurlu gecede
o suya hasretken..

allah rahmet eylesin..
ne güzel miyav derdi...
pamuk..

özel enayi

2009-09-05T23:56:00.002+03:00

aslında yazmak ve paylaşmak istemiyorum bişeyleri bugün hiç.
ama içimden birşeylerde sanki yazmazsam günüm kötü geçecek diyor.
günden kastım "geceden" sabaha kadar olan gecemden yani..

bir sözlükte arada sırada zırvalıyorum ve orda bir yazı gördüm.
hoşuma da gitti.
"her insanın alnında, ''bana kendimi özel hissettir'' yazar.." diyordu bir yazar arkadaş.

beynimde şimşekler çaktı ve saniyelik bir zaman diliminde içimdeki izleyiciyi gördüm.
gerçekten de full hd kayıt yapan bir kameram var içimde.
tüm anları saklıyorum.
psikopat bir seri katil olsam, bu kadar ince detayı saklamamı anlamlı bulucam ama değilim.

herhangi sıradan bir insanım işte.
ama beynim çöplük gibi.
özellikle önemsediğim kişilerin her hareketi bitmek bilmeyen bir hafızayla depolanıyor içimde..

geçen gün konuştuk, başlangıçlarımızdan söz ettik de ben nedense unutmuşum en güzel olması gereken anları.
çok büyük bir tezat bu.
ama odasındaki ne işe yaradığını bile bilmediğim kablonun yerini hayal edebiliyorum gözümü kapattığımda.
veya biliyordum lenslerinin kutusunu nereye koyduğunu.
hep giymesini istediğim tshirtin yerini de hatırlıyordum mesela..
ama,
en özel anları unuttum.
beynimin bana yaptığı en büyük piçlik bu olsa gerek..
niye silmişim o günleri bilmiyorum.
kocaman bir vicdan azabı.
tahammül edemeyip silmişim.

neyse çıkış noktam bir söz'dü.
alnımda 2 şey yazıyor olabilir.
1- kendimi özel hissettir.
2- ben bir enayiyim.

özel hissetmeyle alakasız ama benim unuttuklarımı hatırlıyor. unuttuğum değerleri bana hatırlattığı için özel.

ben bir enayiyim. hatırlamamam gereken ne varsa boşa hamallığını yapıyorum tüm bu ayrıntıların.

kendi içinde çözümsüz bir durum bu.
karmaşık.

olsun..

2009-09-01T22:27:00.002+03:00

ramazan ayı denilince aklıma çok salak bişi geliyo

bir ramazan günü,
üniversitede okurken, okul dönüşü sirkeci de
herifin biri zorla omuzlarımdan tutup suratıma geğirmişti

niye acaba?

kafama takıldı şimdi..

bana kalbini ödünç verebilirmisin?

2009-08-31T13:17:00.005+03:00

O NE DER BU NE DER DİYE BİŞEY YOK ARTIK.

UMRUMDA DA DEĞİL A.Q.

neyse, içler acısı bi haldeyim bir süredir.
ne konuşacak ne anlatacak derdim var zaten sormayın!
içimdeki öfkeyi kussam şöyle bir rahatlarım.
bir gece, kendimi boşlukta hissettiğim gecelerden birinde, alakasız ve aslında hiç olmamam gereken bir yerde içmiştim. içip de sızanlardan olsaydım keşke.
tüm gece gidecek bir yerim olmadığı için, koltuğun içine gömülmüş, ne zaman kusacağımı tahmin etmekle uğraşıp durdum. bir nevi koyun saymak mantığı.
ha şimdi ha sonra...
neyse uyuyamadım tabiki.
içimdeki panonayak yaratık konuşup durdu, uyuma, sakın uyuma diye..

ben bir kanedepe, bir başkası kendi yatağında..
böyle saçma sapan
öylesine silik ve kayıp
içimdeki boşluğu doldurmaya geldiğim yerde aslında yapayalnız..
kusmuklar ağzıma dolup dolup boşalıyormuş gibi leş gibi bir tad ağzımda
birisi içmiş ve sıçmış ve bende onu yemişim gibi afiyetle..

o zamanlar yine, o boşluğu doldurma duygusundan olsa gerek, süslenmeler püslenmeler,
ojeler, rimeller ve parfümün, koltu altı zımbırtılarının her türlü kokusunun üzerime sindiği zamanlarım..
çok da uzun değil aslında..
1 sene veya 1 seneden biraz fazla..
sorarlarsa, bilmemkimin yanında kalmışım o gece.
başkası sorsa, uykum gelmiş erken uyumuşum o gece..
o sorsa "garip bir sevgiden" dolayı burdayım falan.
bana sorsalar bir cevabım yok.
kendi içimde tutarsız, sadakatsiz ve öfkeliyim.

"içmem yeter" dedikçe, dolan kadehler..
kapattığım kapılarımı maymuncuk misali kurnazca açmaya çalışan bir "yitik"
sorular sorular..
nedenler niçinler..
şarhoşluktan değil, boşluktan dönen bir kafa..
ben kanepede
o yatağında..

arada bir asırlık uzaklık var sanki, elini uzattıkça parmakları yokoluyormuş gibi..
yaklaştıkça uzaklaşıyormuş gibi..
sabahın en güzel yerinde,
kuşlar falan da ötmüyorken üstelik, kuş yok çünkü oralarda
o kalabalıkta kuş olmaz..
evimden duyduğum martı sesleri yok o sabah..
dayanamıyorum.
1 göz evin tuvaletine kafamı sokup kusuyorum..
sanki burnumdan ve gözlerimden de kusuyorum gibi..
her tarafım yanıyor..
yere çömelip duruyorum.
kapı kilitli zaten.
"iyi misin?"
cevap hep aynı!
"iyiyim" "ben hallederim"
hallediyroum evet, kusmuklarımı temizliyorum, yüzümü yıkıyorum ve dişlerimi fırçalıyorum.
kurumuş suratıma en yağlısından vıcık vıcık kremi de sürüyorum.
beni gören kimse beni tanıyamaz o gün biliyorum.
tuvaletten çıkıp yine, ordaki en güvendiğim yere oturuyroum, kanepeye..
-noldu?
-hiçbişey, geçti ya rahat ol, ee sen gitmiyomusun?
- evet gidicem şimdi hazırlanıp.
-ok bende çıkayım o zaman..
- bi asprin vereyim mi?
- gerek yok
-bence sen çıkma, biraz uyu, böyle dönme, sonra kapıyı çekersin giderken bişi olmaz
- olabilir, bakarız...

düşmanımla konuşuyor gibiyim, oracıkta öldürebilirim.
ama hiç bir sebebi yok ona göre
suçlu o çünkü
dolduramamış bi kere o boşluğu, başaramamış...

gitti, bir öpücük almak istedi, kafasını uzattı, elimle ittirdim..
midem bulanıyormuş gibi elimi ağzıma götürdüm..
gitti, içimden bir his bir daha görmem onu diyordu..
pencereden baktım..
içimdeki boşluğu daha beter büyütmüş ona bir baktım, el salladım...
beni iyi hatırlasın da istedim.
o geceye ait büyük hayal kırıklığını biraz olsun hafifletmek istedim.
etrafı topladım.
not bıraktım
"bir daha ki sefer olursa, orda görüşmek üzere" diye
umut vermekten korkan ve aslında çok net bir şekilde..
çektim kapıyı..
gittim.

gitmelere alışık olduğumdan değil, gidilmelere alışık olduğumdan üzüldüm sonra çok..

birileri giderken arkadan bakandım ben hep..
el sallayandım.
duyulmayacak şekilde gitme diyenlerdendim..
tüm mesajları saklayıp da sonra sinirlenip hepsini silen ve pişman olanlardandım..

yüzü kızartmaktan ve soymaktan başka bir işe yaramayan sivilce kremleri gibiydim ben hep.
tedavi ederken en boktan izleri bırakanlardandım.
veya yüze sürülen pudralar gibiydim hep,
havasız bırakıp da daha beter yapan.
sonra da kendi ayıbını örtmeye çalışan bir pudra gibi..

niye geldi bunlar aklıma bilmiyorum..

ama devamı da var..
bu günün sonrasında..
o son el sallamadan sonra..
dayanamadım, delirdim resmen.
gittim tek başıma içtim.
nefret ederken içkiden ve beceremezken hiç
denedim yine..
sonra bir başkasına "gel" dedim.
gelmedi..
"gel" dedim.
gelemem dedi..
"gel" dedim,
mümkün değil dedi..

ben istekleri olmayan bir canlı türü olmalıydım.
istekler gerçekleşmiyorsa ne anlamı vardı ki o zaman istemenin.
istemek bir söz öbeği değildi dilimden dökülen
istemek bir umuttu ya çoğu zaman.
koparıldı işte içimden hepsi..

bir hayat muhasebesi bunlar.
geçmişe özlem veya geçmişe küfür değil

yazmamıştım bunları, anlatmıştım ama yazmamıştım.
benim yazmadığım hiç bir duygu gerçekten acıtmamıştır beni
bilirler bunu..
beni bilenler..

ben şimdi "aşk" dediğime özlemdeyim.
seviyorum da çok..
dün gece o aynı boşluğu hissettiğim anda
korktum..

"bencil" olan ben, bencil olmaktan korktum..
ben değişmek istedim dün gece..
ben sevmek istedim yanımda olsaydı..
ve balkondaydım, oturuyordum konuşmadan önce,
kedilerime bakıyordum uzaktan,
bir motor sesi duydum,
onun motorunun sesine benzettim.
"geldi" galiba dedim..
aklıma çirkin görünüp görünmediğim geldi ilk..
hemen üstüme bişey giyip aşağıya inmek geçti..
bekledim.
motor sesi uzaklaştı...
o değilmiş..
sonra telefon çaldı...
açtım bu sefer..
ve konuştuk..

onun suçu olmayan bir hayal kırıklığıydı dün yaşadığım..
saate bakmıştım,
son mesajından bu yana yarım saat geçmişti,
belkide tam da şimdi gelmişti işte..
gelmemişti..
başka zaman gelse belki istemezdim
ne gerek var derdim..
dün olsa sarılırdım ve ağlardım ben..

sonra gece bitti.
sabah oldu..

yeni bir gün..

hayat muhasebesinde borçlu çıktım yine...

ey aşk!
bana kalbini biraz ödünç verebilirmisin?

söz
geri öderim...

kelebek'e

2009-08-30T13:27:00.004+03:00

bu yazıyı yazdıran dün sokağın ortasında ezilmiş bir kelebekti.

tek kanadı tamamen bütünleşmişti asfaltla..

elimle alıp kaldırmak istedim, parçalanmasından korktum.

ve bıraktım onu orda öylece,

nasıl olsa öldü diye..

uzaklaştım..

en çirkiniyken bile gözlerimiz kapatıp da bir an en iyisi olduğumuzu hiç mi hayal etmedik?

ve sanat önce ruhta başlar bedende değil...

şimdi benim kırmızı ojelerim kimin için?

niçin?

ve belki ben de kendi sanatıma tutukunum

belirsizce

anladım..

özgürleşmenin kırbaçlayan sanatı..

aşk!

"gerçek sanatçı, geleneğin eksikliğine ve sırasına eli değecek kadar önde, deliliğin saçmalığına düşecek kadar da kenarda olabilendir."

Özdemir Asaf- Yuvarlağın Köşeleri

ben şimdi dinlerken yeryüzünün en güzel kadını söylüyor bu şarkıyı diyorum.

Amy Winehouse- back to black

resimlerden ve suratlardan uzaktan bakınca..

...ve ben anladım artık onu.

deliliğine ve saçmalığına alıştım.

ve bu "sanat" beni delirtse de,

aynı yerden bakıyoruz gökyüzüne.

saçmalama sanatında alkışlarken

birbirimizi..

aynı sahnede!

yüzyıllık kelebekler sahnesi!